Haşir Risâlesi’nin Şerhi
Molla Muhammed el-Kersî
-
Keşfü’l-Envâr Külliyyâtı
- Tesettür Risalesi'nin Şerhi
- Yirmi Altıncı Söz'ün Zeyli ve Hàtimesi'nin Şerhi ile Beşinci Mektûb'un Şerhi
- On Birinci Söz'ün Şerhi
- Dokuzuncu Söz'ün Şerhi
- Ene Risâlesi'nin Şerhi
- İkinci İşâret’in Şerhi
- Kader Risâlesi Şerhi (Genişletilmiş Yeni Baskı)
- Yirmi Üçüncü Lem‘a, Tabîat Risâlesi’nin Şerhi
- On Dördüncü Lem‘a’nın İkinci Makámı’nın Şerhi
- Münâzarât'ın Şerhi
- Haşir Risâlesi’nin Şerhi
- Hüve Nüktesi ve Şerhi
- Yirmi Dokuzuncu Söz ve Şerhi
- Arabî İşârâtü’l-İ‘câz Meâl ve Şerhi (1. Cild)
- Arabî İşârâtü’l-İ‘câz Meâl ve Şerhi (2. Cild)
- Arabî İşârâtü’l-İ‘câz Meâl ve Şerhi (3. Cild)
- Arabî İşârâtü’l-İ‘câz Meâl ve Şerhi (4. Cild)
- Arabî İşârâtü’l-İ‘câz Meâl ve Şerhi (5. Cild)
- Arabî İşârâtü’l-İ‘câz Meâl ve Şerhi (6. Cild)
- Yirmi Yedinci Mektûb (Bir Kısım)
- İkinci Şuá‘ın Şerhi
- Yirmi Dördüncü Mektûb ve Şerhi
- Telvîhát-ı Tis’a Risâlesi Şerhi
-
Rumûzu’l-Kur’ân Külliyyâtı
- Rumûzu’l-Kur’ân (1-5)
- Mir’âtü'l-Cihâd
- İ‘câzu’l-Kur’ân
- Dokuzuncu Şuá‘ın Dokuz Álî Makámı
- Kitâbu’z-Zekât
- Rahmân Sûresi’nin Tefsîri
- Nüzûl-i Ísâ (as)
- Yirmi Beşinci Mektûb, Yâsîn Sûresi’nin Tefsîri (1. Cild)
- Yirmi Beşinci Mektûb, Yâsîn Sûresi’nin Tefsîri (2. Cild)
- Yirmi Beşinci Mektûb, Yâsîn Sûresi’nin Tefsîri (3. Cild)
- Külliyyât-ı Hulûsıyye
-
Muhtelif Eserler
Ehl-i dalâletin yevm-i Nevrûz’u, bayrâmı varsa,
biz ehl-i îmânın da Nevrûz günümüz, bayrâmımız vardır. O da, ölüm günüdür.
Çünkü, mü’min, sekerâta girdiği ândan tâ defn edilinceye kadar, en az beş yüz
melek saf tutup onunla ilgilenir. Rûhu semâvâta, yıldızlara, álem-i ulvîye
yükseltildiği zamân, yetmiş bin melek Hazret-i Azrâîl (as)’ın kumândâsı
altında, yerden Arş’a kadar saf saf hâlinde o rûha ta‘zímde bulunarak makám-ı
álîsine götürürler. Ona, “Selâm sana!” derler. Yer ve gök hepsi o rûha
karşı merâsim hâlindedirler. Yer ve gök ve onunla alâkadâr olan mevcûdât, o
kimsenin vefâtıyla bir cihette mahzûn olurlar ve onun üzerine ma‘nen ağlarlar.
Zîrâ, onların zikr u ibâdetlerini dergâh-ı İlâhiyyeye takdîm eden bir müsebbih,
bir muvahhid, aralarından ayrılmıştır. Diğer cihette de sevinip onu alkışlarlar
ve tebrîk ederler. Her taraftan ona müjdeler gelir. Zîrâ, şerefli bir asker-i
İlâhî gibi, kulluk vazífesini hakkıyla îfâ etmiştir. İşte gerçek bayrâm budur.
Üstâdımız da اَلْمَوْتُ يَوْمُ نَوْرُوزِنَا ifâdesiyle, bizleri böyle bir gün için müjdeliyor; “Ölüm, Nevrûz günümüzdür” buyuruyor. Hem فَمَا بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّمَاءُ وَ اْلاَرْضُ âyetinin mefhûm-i muhálifi ile, semâ ve Arz, mü’minin ölümünden dolayı ağlayıp mahzûn olduğunu ifâde ediyor. Yer ve gök mü’mine nasıl ağlamasın? Zîrâ, yerden yukarı doğru onun ameli yükseliyordu. Semâdan ise rızkı iniyordu. Ölüm sebebiyle o iki kapı kapanınca, Arz ve semâ üzüntüden dolayı ağlamaya başlıyorlar. Diğer taraftan da, îmân ve amelinden dolayı onun için bir hüsn-i istikbâl var olduğunu müjdeleyip onu tebrîk ediyorlar. Böylece, ehl-i îmân için yerde ve gökte bir cihette mâtem varken, diğer tarafta merâsim vardır. Müellif (ra), bu konuda şöyle buyuruyor:
“فَمَا بَكَتْ عَلَيْهِمُ السَّمَاءُ وَ اْلاَرْضُ Şu
âyet, mefhûm-i muvâfık ile şöyle fermân ediyor: ‘Ehl-i dalâletin ölmesiyle,
semâvât ve zemîn, onların üstünde ağlamıyorlar.’ Ve mefhûm-i muhálif ile
delâlet ediyor ki: ‘Ehl-i îmânın dünyâdan gitmesiyle, semâvât ve zemîn,
onların üstünde ağlıyor.’ Ya‘nî: Ehl-i dalâlet, mâdem semâvât ve Arz’ın
vazífelerini inkâr ediyor. Ma‘nâlarını bilmiyor. Onların kıymetlerini iskát
ediyor. Sáni‘lerini tanımıyor. Onlara karşı bir hakáret, bir adâvet ettiğinden
elbette semâvât ve zemîn, onlara ağlamak değil, belki onlara nefrîn eder, on-