Kendisine gelir gelmez tekrâr onları tevhîde da‘vet ederdi. Bu hâl dokuz yüz elli sene devâm etti. Fakat, o, tek başına olduğu hâlde korkmadı, hîç ta‘vîz vermedi. Rivâyetlere göre, kendisine yetmiş kişi îmân etti. Çoluk çocuğuyla berâber sekseni buluyordu. Kur’ân, Hazret-i Nûh’un bu da‘vetinden şöyle haber vermektedir:

   قَالَ رَبِّ اِنّ۪ى دَعَوْتُ قَوْم۪ى لَيْلًا وَنَهَارًا “Nûh dedi ki: ‘Yâ Rabbi! Ben kavmimi hakíkaten gece ve gündüz tevhîde da‘vet ettim.”[1]

   فَلَمْ يَزِدْهُمْ دُعَائ۪ى اِلَّا فِرَارًا “ ‘Benim da‘vetim, onlar için kaçmaktan başka bir şey arttırmadı.”[2] Ya‘nî, onları ne kadar tevhîd dîni olan İslâm’a çağırdıysam, benden hep firâr edip kaçtılar.

 وَاِنّ۪ى كُلَّمَا دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوا أَصَابِعَهُمْ ف۪ى اٰذَانِهِمْ وَاسْتَغْشَوْا ثِيَابَهُمْ وَأَصَرُّوا وَاسْتَكْبَرُوا اسْتِكْبَارًا

“ ‘Yâ Rab! Senin onları mağfiret etmen için her ne zamân ben onları da‘vet ettimse, onlar sesimi işitmemek için, da‘vetime kulak vermemek için parmaklarını kulaklarına tıkadılar, beni görmemek için elbiselerini başlarına örttüler, küfürlerinde inâd ettiler, şirkte ısrâr ettiler ve hakkı kabûlden kaçınarak kibirli  bir  vaz‘ıyyet  aldılar.”[3]

ثُمَّ اِنّ۪ى دَعَوْتُهُمْ جِهَارًا “ ‘Sonra muhakkak ki, ben onları âşikâre ap açık   da‘vet  ettim.”[4]

ثُمَّ اِنّ۪ى أَعْلَنْتُ لَهُمْ وَأَسْرَرْتُ لَهُمْ اِسْرَارًا “ ‘Sonra şübhesiz ki, ben onları yüksek sesle çağırdım ve onlara gizliden gizliye de bildirdim.”[5] Ne yaptımsa kâr etmedi.