Hálık-ı Zü’l-Celâl’i, günâhını ve takvâsını o nefse ilhâm etti. Başta Resûl-i Ekrem (asm) ve Kur’ân-ı Hakîm olmak üzere bütün enbiyâ ve semâvî kitâblar vâsıtasıyla gönderdiği evâmir-i teklîfiyye ile o nefse sırât-ı müstekími öğretti. Hem onun fıtrat-ı zî-şuúr olan vicdânına evâmir-i tekvîniyyeden de bir pusula yazıp derc etti.

قَدْ اَفْلَحَ مَنْ زَكّٰيهَا “Muhakkak nefsini temizleyip kötülüklerden arındıran kurtuluşa ermiştir. Diğer bir ma‘nâ ile, Elláh’ın temizlediği ve kötülüklerden arındırdığı nefisler kurtuluşa ermiştir.”[132]  

وَقَدْ خَابَ مَنْ دَسّٰيهَا “O nefsi gizleyen, ya‘nî gaflet ve ma‘sıyyet toprağı altında saklayan kimse ziyân etmiştir. Diğer bir ma‘nâ ile, kulun irâdesinden sonra, Elláh’ın dalâlete götürdüğü kimse  zarara  uğramıştır.”[133]  

Bu iki âyet, evvelki kasemlerin cevâbıdır. Nefsi tezkiye etmek, daha evvel de îzáh edildiği üzere bütün kusúrları ve seyyiâtı kendine alıp, bütün kemâlâtı ve haseneleri Elláh’dan bilmek ve kendi torbasında acz, fakr ve kusúrdan maada bir şey bırakmamaktır. Böylece, mâhiyyetini âyîne gibi şeffâf yapıp, ibâdet ve táat vâsıtasıyla tecelliyyât-ı esmâ-i İlâhiyyeye bir ma‘kes olmaktır. İşte, kendi mâhiyyetini bilen ve gáye-i hılkatini anlayan ve acz, fakr ve kusúrunu derk edip bütün cihâzâtını Sáni‘-ı Zü’l-Celâl’e îmân ile ibâdete sarf eden nefis, felâha ermiştir.