“Üstâd ise, evvel zikri geçen nutukları onlara dedi. Bunlar güzelce dinlediler, iyice kabûl edip tam istifâde ettiler. Pâdişâhın marzıyyâtı dâiresinde amel ettiler.

“Onların şu edebli muámele ve vaz‘ıyyetleri o pâdişâhın hoşuna gittiğinden, onları hás ve yüksek ve tavsíf edilmez diğer bir sarâya da‘vet etti, ihsân etti. Hem öyle bir Cevâd-ı Melîk’e lâyık ve öyle mutí‘ âhâlîye şâyeste ve öyle edebli misâfirlere münâsib ve öyle yüksek bir kasra şâyân bir súrette ikrâm etti. Dâimî onları saádetlendirdi.

“İkinci gürûh ise, akılları bozulmuş, kalbleri sönmüş olduklarından, sarâya girdikleri vakit nefislerine mağlûb olup lezzetli taámlardan başka hîç bir şeye iltifât etmediler. Bütün o mehâsinden gözlerini kapadılar ve o Üstâdın (asm) irşâdâtından ve şâkirdlerinin îkázâtından kulaklarını tıkadılar. Hayvân gibi yiyerek uykuya daldılar. İçilmeyen, fakat ba‘zı şeyler için ihzâr edilen iksirlerden içtiler. Sarhóş olup öyle bağırdılar, karıştırdılar, seyirci misâfirleri çok râhatsız ettiler. Sáni-ı zî-şânın düstûrlarına karşı edebsizlikte bulundular. Sarây sáhibinin askerleri de onları tutup öyle edebsizlere lâyık bir hapse attılar.”

اَللّٰهُـمَّ صَلِّ وَسَلِّمْ عَلٰـى شَمْسِ سَمَاءِ الرِّسَالَةِ وَقَمَرِ بُرْجِ النُّـبُوَّةِ وَعَلٰـى اٰلِهِ وَاَصْحَابِـهِ نُجوُمِ الْهِدَايَـةِ وَارْحَمْنَا وَارْحَمِ الْمُؤْمِن۪ينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ 

اٰم۪ـينْ اٰم۪ـينْ اٰم۪ينْ