hükmünde olan Güneş’e, semâ ve Arz’a yemîn ederek  vahdâniyyet-i İlâhiyyeyi isbât edip, tılsım-ı kâinâtı keşf etmekte ve insânı ibâdet ve takvâya terğîb etmektedir. Şöyle ki:

وَالشَّمْسِ وَضُحٰيهَا “Güneş’e ve onun nûruna yemîn olsun  ki.”[126]  

وَالْقَمَرِ اِذَا تَلٰيهَا “Güneş’e tâbi‘ olduğunda Ay’a yemîn olsun   ki.”[127]  

وَالنَّهَارِ اِذَا جَلّٰيهَا “O Güneş’i parlatıp izhâr ettiğinde gündüze   yemîn  olsun  ki.”[128]   

Aslında hılkat bakımından geceler, gündüzlerden evvel olduğu için; Kur’ân’da evvelâ gece, sonra gündüz bahs edilmektedir. Burada ise ana mevzú‘ Güneş olduğu için evvelâ gündüzden bahs edilmiştir.

وَاللَّيْلِ اِذَا يَغْشٰيهَا “O Güneş’i örttüğünde geceye yemîn olsun   ki.”[129]  

Bu dört âyet-i kerîme Güneş’e ve onun nûruna, Ay’a, gündüze ve geceye yemîn etmekle berâber; esâs i‘tibâriyle onların Güneş’e bakan cihetlerini göstermekle, Güneş’in şu álemdeki nizámın merkezi ve zenbereği olduğunu ifâde etmektedir.