“Birinci Söz”deki temsîlde seyâhat eden mütevâzı‘ zât, tamâmen Üstâdımızdır. Nebât, ağaç ve otların ipek gibi yumuşak kök, dâmârları nasıl بِسْمِ اللّٰهِ te’sîriyle yer altında sert taşı toprağı delip geçiyorsa; aynen onun gibi, بِسْمِ اللّٰهِ ile mevkı-ı intişâra vaz‘ olunan “Sözler” de, hárika bir tarzda Arz’a yayılıyor. Ve en münevver ve mükemmel meyve olan beşerin mü’minlerinin kalblerine nüfûz ediyorlar. Bu bid‘atların kesreti ve muharriblerin bolluğu devrinde  بِسْمِ اللّٰهِ ile gars olunan nûr fidânının yaprakları olan, diğer “Sözler” ve “Mektûblar”la, bu kudsî fidânın dal ve budakları olan Hizbü’l-Kur’ân ve bu hizbin esâsı ve seyyidi olan muhterem Üstâd da bir hıfz-ı gaybîye mazhar bulunuyorlar.

Şems-i Risâletten gelen Kur’ânî Nûrların evvelen Üstâda ve buradan da biz bî-çârelere, bizlerden de diğer müştâklara ilh. intikál etmekte olduğunu tasavvur ettim. “Elhamdü lillâh” dedim. Mühim bir ru’yâmda arz ettiğim vecihle, “Sözler”inizin mü’minlere intişârına küçük cemâatiniz inâyet-i İlâhiyle âhize, vâsıta olmuşlar.

كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَل۪يلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَث۪يرَةً بِإِذْنِ اللّٰهِ sırrına mazhariyyetle ma‘nevî galebeyi te’mîn, merkezdeki mürşidleri­ne müteveccih ve murâkıb küçük bir halka-i tevhîdi teşkîl edenler gibi, bu küçük cemâatinizin her biri arkasında, bir nisbet-i mütezâyide-i muntazama ile artan, mahrût şeklinde zümre-i muvahhidîni görür gibi oldum. أَللّٰهُ أَكْبَرُ  dedim. Bu kudsî tasavvuru, kardeşlerimize aşağıdaki levhayla daha ziyâde îzáha çalışacağım. Bu nûrlu tefekkür, bana büyük bir ümîd bahşetti. 

Lügat: zümre-i muvahhidîn, muharrib, muhterem, muntazam, tasavvur, tefekkür, ariyyet, evvelen, birinc, nisbet, seyyid, âhize