Mektûb No: 36

 

Hulûsí Bey’in fıkrasıdır.

Azîz ve muhterem Üstâdım,

Nûrların intişârında berk gibi bir sür‘at lâzım gelirken cüz’î bir betáetten her zamân esefle bahsettiğim, ma‘lûm-i álîleridir. Yakın vakitte ba‘zı müştâklar daha “Söz” dâiresine iltihâk ettiler. Kalbime gelen bir ihtárla keyfiyyet-i intişârı düşündüm ve şu hakíkatleri hissettim, hattâ káni‘ oldum:

Mübârek “Sözler” ve “Mektûblar” tamâmen olmasa bile bu muhîtte de hem de yazılmadan hayli intişâr etmişler. Civâr diğer vilâyet kazálarında, bu âsârı görmek ve işitmek isteyenler çok varmış. Fesübhânelláh, bu kadar cüz’î ve nâkıs hizmetten bu derece fayda elde edilmesi de gösteriyor ki, bu “Sözler” ve “Mektûblar” hakíkaten “Nûr” isminin tecellîleridir ki, sühûlet­le intişâr ediyorlar. Bu hâl karşısında hayretle tefekkürde iken, بِسْمِ اللّٰهِ ismini alan “Birinci Söz” hátırıma getirildi. Ve şöyle düşünmeye başladım. Dünyâya arkasını çeviren Üstâd, Hazret-i Gavs’ın teşvîkıyle belki delâletiyle, Kur’ân’ın gayr-ı mekşûf bir hazînesinden بِسْمِ اللّٰهِ ile giriyor, Kur’ânî tarlaya بِسْمِ اللّٰهِ diyerek “Sözler” tohumunu ekiyor, Furkánî bahçeye بِسْمِ اللّٰهِ diyerek nûrlu “Mektûblar” çekirdeğini dikiyor. Emr-i İlâhîye imtisâlen ekilen tohum ve dikilen çekirdeklerin inkişâf ve intişârları şübhesiz hárika-âsâ olur.

Lügat: keyfiyyet, muhterem, tefekkür, birinc, hizmet, şübhe