Muallim Cûdî'nin kasídesindeki şu mısraı da derhátır ettirdi:

“Bir kıbleye bağladı kulûbu / Cem‘  etti kabâil ve şuúbu/ Mevlâ’ya muhabbeti müsellem / Sallelláhü aleyhi vesellem.”

İşte, ittibâ-ı sünnete^{[76] Haşiye} pek büyük ehemmiyyet veren muhterem Üstâdımız da, bu asırda اَلْعُلَمَاءُ وَرَثَةُ اْلاَنْبِيَاءِ sırrınca, içlerine saçılan nifâk tohumu yüzünden her gün biraz daha tevhîdi bırakanları bir kıbleye bağlamak için, “Sözler” ve “Mektûbât” nâmındaki nûrlu eserlerle ehl-i îmânı irşâda çalışıyor. Küffâra, hattâ cin ve şeytánlara dahi, mebde-i nüzûlündeki gibi, nusús-ı Kur’âniyyeyi i‘lân ediyor. Mahfî i‘câzı izhâr ediyor.

Vahdetü’l-vücûda dâir olan risâleyi mühim zâtlara okuduktan sonra, bir sevk-ı ma‘nevîyle, ihtiyârsız, bir yere daha gittim. Orada vahdetü’l-vücûd meşreb sáhibi álim bir zâtı [78] hâzır buldum. Vahdetü’l-vücûd hakkındaki mektûbu okudum. Daha doğrusu, ihtiyârsız olarak okudum. Müstemi‘ olan o mühim álim, bidâyette cüz’î i‘tirâz parmağını uzatmak istedi. Sonuna kadar dinlemesini ihtár ettim. Tamâmen okuduktan sonra, o zât hayretinden “Sözler”in büyüklüğünü ve, “Bu zamânda böyle büyük kelâmı acabâ kim yazabilir?” diye merâkı ve suâli üzeri­ne, Kur’ân’ın feyzine mazhar olan Üstâdımızı haber verin­ce, o zât tamâmıyla arz-ı teslîmiyyet eyledi.

İşte, ihtiyârım olmayarak bu acîb tesádüf ve teslîmiyyette

 

Lügat: muhabbet, muhterem, tekerrür, bidâyet, muallim, gönder, haşiye, meşreb, sünnet