ci Mektûb”un “Dördüncü Lem‘a”sının “Birinci Makám”ı “Minhâcü’s-Sünne” denmeye hakíkaten lâyıktır.

Birinci nükte: Resûl-i Ekrem aleyhi’s-salâtü ve’s-selâmın ümmetine şefkatinin derecesini ve bi-hakkın şefîu’l-müznibîn olduğunu göstermekle berâber, Süleymân Efendi merhûmun Mevlîd-i Şerîfi’ndeki, “Tıfl iken ol diler idi ümmetin, / Sen kocaldın, terk edersin sünnetin” vecîzesini hátırlatmakta ve ol Hazrete ümmet olanlara, sünnetlerine riáyet lüzûmunu ehemmiyyetle ders vermektedir.

İkinci nükte: Cenâb-ı Peygamber (sallelláhu teálâ aleyhi ve sellem) Efendimiz Hazretlerinin nesl-i mübâreklerinin, ilâ yevmi’l-kıyâm Hz. Hasan ve Hüseyin’den (radıyelláhu teálâ anhümâ) geleceklerini ve istikbâlde çok mübârek zevâtın da bu meyânda zuhûr edeceklerini nazar-ı Nübüvvetle gördükleri için, bu iki hafîdine bütün o nûrlu zâtlar hesâbına şefkat göstermesi öyle bir ta‘rîftir ki, beşerin düşünmesiyle yazılmasına imkân yoktur.

Üçüncü nükte: Nass-ı kat‘í ile sâbit ve hadîs-i Nebeviyle müberhen Âl-i Beyte muhabbete işâret etmekte, bu vazífeyi ifâya da‘vet eylemektedir. Çünkü, İslâmiyyet bir vücûdsa, bu vücûdun belkemiği, muhakkak Âl-i Beyt ve başı her zamân Kitâbulláhtır.

Dördüncü nükte: Şîaları ilzâm edecek kadar kuvvetli bir ders­tir. Bu şümûllü dersten gáye ne olduğu, sonunda mükemmelen icmâl edilmiştir. وَاعْتَصِمُوا بِحَبْلِ اللّٰهِ جَم۪يعًا وَلَا تَفَرَّقُوا  emr-i celîline tevfîkan, bütün  mü’minler  tevhîde  çağırılmıştır.

Kerâmet-i Gavsiyyenin işârâtını te’yîd eden remizleri defaátle okudum. Bu müjdeler hamd ve şükrümü artırmıştır. 

Lügat: hz. hasan, peygamber, muhabbet, nübüvvet, hüseyin, muhakka, übüvvet, anhümâ, birinc, efendi, sünnet, şefkat, imkân, âmiyy