اَللّٰهُمَّ رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّا اِنَّكَ اَنْتَ السَّم۪يعُ الْعَل۪يمُ

Müsâadenizle sadede geliyorum:

“Otuz Birinci Mektûb”un “Yedinci Lem‘a”sına  esâs olan üç âyet-i celîlenin tefsîri hárika bir tarzdadır. Bi’l-hássa “İkinci Vecih”le “Birinci Vecih”in ikinci ihbâr-ı gaybî ciheti, işitilmemiş bir súrettedir. Bu “Mektûb”un “Üçüncü Lem‘a”sı ki,  كُلُّ شَيْءٍ هَالِكٌ اِلَّا وَجْهَهُ لَهُ الْحُكْمُ وَاِلَيْهِ تُرْجَعُونَ âyetinin meâlini ifâde eden يَا بَاقِى اَنْتَ الْبَاقِى *  يَابَاقِى اَنْتَ الْبَاقِى  cümlelerinin gösterdikleri iki hakíkatten çok büyük feyiz aldım. Garîbdir ki, bu mübârek eser, لَقَدْ صَدَقَ اللّٰهُ رَسُولَهُ الرُّؤْيَا بِالْحَقِّ  âyet-i celîlesiyle başlamakla, sanki bu fakírin gördüğü ru’yâya bir işâret yapıyor ve diyor ki: Senin ru’yânda gördüğün kamer, bu âyette bahis buyurulan ru’yânın sáhibi, İki Cihânın Fahri (sallelláhu teálâ aleyhi ve sellem) Hazretlerinin bir parmak işâretiyle ve izn-i Hak’la inşikák etmiştir. Şems onun hátırı için, “On Dokuzuncu Mektûb”da beyân buyurulduğu üzere, bir sâat hareketsiz görünmüştür, gibi mu‘cizâtını hátırlatarak, “Ey gáfil, ittibâ-ı sünnet et!” diyor. Bu ru’yâyı nakleden mektûbumda, “Otuz Birinci Mektûb”un “Birinci ve İkinci Lem‘a”larıyla, “Yirmi Dokuzuncu Mektûb”un “Birinci Remiz”inin “Birinci Makám”ından gelen feyiz netîcesi, ihtiyârsız yaptığım ta‘bîrin sonunda yazmış olduğum كُلُّ شَيْءٍ هَالِكٌ اِلَّا وَجْهَهُ âyet-i celîlesinin bir nev‘ı i‘câzlı tefsîrini beyân buyurmakla, mektûbuma gáyet latíf ve çok muhteşem bir cevâb verilmiş oluyor. “Otuz Birin-