لَا اِلٰهَ اِلَّا اَنْتَ سُبْحَانَكَ اِنّ۪ى كُنْتُ مِنَ الظَّاِلم۪ينَ * رَبِّ اِنّ۪ى مَسَّنِىَ الضُّرُّ وَاَنْتَ اَرْحَمُ الرَّاحِم۪ينَ

gibi halâs ve şifâ ve necât vâsıtalarını tavsıye ederim. Bunlara bi’l-hássa mağrib ve işâ ortasında, otuz üçer def‘a devâm et, demekte olduğunu hissettim.

O küçük ru’yânın ta‘bîri, muhterem Üstâdıma áiddir. Ve arzûsuna bağlıdır. Bu def‘a ma‘nevî mahrûmiyyetin uzaması, beni cidden müteessir etmişti. Sabra gayret ettim; fakat garîbdir ki, bu mübârek mektûbun bura postahánesine vürûdu gününün sabâhında اِنَّ اللّٰهَ مَعَ الصَّابِرِينَ emr-i celîlinin kuvvetine dayanarak tahammül etmekte olduğumu, fakat merâktan da hasbe’l-beşeriyye kurtulamadığımı nâtık küçük bir mektûbu, uhrevî kardeşimiz Hakkı Efendi’ye göndermiştim.

Bu nûrlu mektûbun başını işgál eden beş nükteli “İkinci Lem‘a”, başıma tokmak vurarak: “Ey bî-çâre, sabırdan bahsetmek sana yakışır mı? Gözünü aç da Hazret-i Eyyûb aleyhi’s-selâmın sabrına bak! Aklın varsa, o Peygamber-i Zî-şânın (as) sabırdaki kahramânlığını taklîde çalış. Ve korkunç ma‘nevî yaralarından kurtulmak için, رَبِّ اِنّىِ مَسَّنِىَ الضُّرُّ وَاَنْتَ اَرْحَمُ الرَّاحِم۪ينَ  duásını vird-i zebân et” diye tenbîh ve îkázda bulunduğuna yakín hâsıl ettim. “Elhamdü lillâh” dedim.

“Yirmi Dokuzuncu Mektûb”un “Sekizinci Kısım”ının “Birinci Remiz”inin “Birinci Makám”ının “Birinci Bâb”ı, mu‘cizât-ı Ahmediyyenin en büyüğü ve kıyâmete kadar i‘câzının devâm 

Lügat: peygamber, muhterem, tahammül, birinc, cidden, ediyye, efendi, gönder, teessi, uhrevî