Bugüne kadar söylenmişler böyle olmakla berâber, bundan sonrakiler de aynı mâhiyyettedir. Aslâ şübhe ve tereddüdüm yoktur. Tabií, sevk-i tabií, tesádüf değil. Hakíkí, fıtrî sevk-ı İlâhî, kader-i Sübhânî her işimizde hâkim. Cüz-i ihtiyârımızla seyyiâtımızdan mes’ûl olmakla berâber, hasenât tevfîk-ı Hüdâ ile olduğuna, Kur’ân-ı bâhirü’l-bürhân şâhid-i sádıktır.

Hulûsí

 

Mektûb No: 33

 

Hulûsí’nin fıkrasıdır.

On Sekiz Receb târihli, “Otuz Birinci Mektûb”un “Birinci, İkinci Lem‘a”larıyla “Yirmi Dokuzuncu Mektûb”un “Birinci Remiz”inin “Birinci Makám”ını, Şa‘bân’ın birinci günü, ya‘nî yazıldığından on üç gün sonra aldım. Demek oluyor ki, Receb’in on sekiz rakamına, on üç daha ilâve ederek, mübârek mektûbun numarasını te’yîd etmek gibi, gaybî bir işâret ibrâz edilmiş oluyor. Bu nûrlu “Mektûb”dan aldığım hisseyi, kendi­sinden evvel gelmiş olan ma‘nevî feyzinden, álî affınıza güvenerek bahsetmek súretiyle arz edeceğim. Şöyle ki:

Mektûbun bura postahánesinde kaldığı gece, álem-i menâmda şöyle garîb bir hâlet gördüm; Elláh hayretsin: Kamer, batn-ı Arz’dan sür‘atle çıkarak, şâkulen semâvâta yükselmeye başladı. Çıkışıyla sür‘atle yükselişinde hîç bir ziyâ eseri görülmüyordu.

Sükûnetle hareketi ta‘kíb etmekle berâber, sanki gaybî bir ses bana, “Alâmet-i kübrâ başladı” diyor gibi geldi. Kamer bu hızla çıkışı esnâsında bir hadde geldi ki, parladı, büyüdü. Bedr-i tâm 

Lügat: tereddüd, hareket, sükûnet, alâmet, birinc, bâhir, sükûn, şübhe