Sekizinci İşâret: Küfür ve dalâlet yolunda insânların nasıl ihtiyârlarıyla sülûk ettiklerini ve bunların nasıl hayât geçirebildiklerini aliyyü’l-a‘lâ bir tarzda ders verdikten sonra, ehl-i îmân için Kur’ân’ın himâyesi altına îmân-ı tam ve i‘tikád-ı kâmille girmek ve Sünnet-i Seniyyenin dâire-i nûrâniyyesine seve seve dâhıl olmaklığın ne kadar güzel olduğunu;

Dokuzuncu İşâret: Hizbulláhın, neden çok def‘a hizbü’ş-Şeytán olan ehl-i dalâlete mağlûb olduklarını, Medîne münâfıklarının dalâlette ısrâr ederek hidâyete girmemeleri ve  Resûl-i Ekrem aleyhi’s-salâtü ve’s-selâmın iki muhârebedeki mağlûbiyyetinin hikmetini beyân ederek, o Sey­yidü’l-Mürselînin sünnetine ittibâ‘ sayesinde muvakkat acıların geçeceğini;

Onuncu İşâret: İblîs’in en mühim bir desîsesi olarak kendine tâbi‘ olanlara kendini inkâr ettirdiğinden, dört misâlle îzáh súretiyle bahis; ehl-i îmâna, cin ve ins şeytánlarının şerlerinden, Elláh’a ilticâ etmekle selâmete kavuşulacağını;

On Birinci İşâret: Cirim ve cismi küçük, cürüm ve zulmü büyük, ayıb ve zenbi azím bî-çâre insânı kâinâtın hiddetinden, mahlûkátın nefretinden, mevcûdâtın öfkesinden kurtarmak için Kur’ân-ı Hakîm’in dâire-i kudsiyyesine girmeye ve Sünnet-i Seniyyeye ittibâ‘ eylemeye dâvet ettiğini;

On İkinci İşâret: Mahdûd günâhlara Cehennem’le mukábelenin mahz-ı adâlet olduğuna; Cehennem’in cezâ-yı amel, Cennet’in fazl-ı İlâhîyle olduğuna; seyyienin az yazılıp hasenenin çok yazılmasına ehl-i dalâletin muvaffakıyyetlerinin -hâşâ- kendilerinde hakíkat olduğuna veyâ ehl-i hakta zaaf bulunduğuna delâlet etmediğini gösteren dört merâklı suâle 

Lügat: sünnet-i seniyye, ehl-i dalâlet, ehl-i hak, cehennem, kurt(a), seniyye, birinc, hiddet, hikmet, seyyie, sünnet, inkâr, kâmil