مِنْ سَيِّئَةٍ فَمِنْ نَفْسِكَ 

âyetine bir nev‘ı tefsîr mâhiyyetinde, cüz’î ihtiyâr ve îcâdsız kesble şerlere sebebiyyet veren Şeytán’ın müdhiş tahrîbâtına karşı istiğfâr ve Elláh’a ilticâ ve Sünnet-i Seniyyeye riáyet iktizá ettiği;

Beşinci İşâret: Kur’ân-ı Hakîm’in azím tergîb ve teşvîklerinin tam yerinde olup, ehl-i îmânın desâis-i Şeytániyyeye kapılmaları îmânsızlıktan ve îmânın zayıflığından ileri gelmediğini, hem günâh-ı kebâiri işleyenlerin küfre girmediklerini,

فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرّةٍ خَيْرًا يَرَهُ * وَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ

iki âyetle sâbit olduğunu ve nihâyet Cenâb-ı Erha­mü’r-Râhimîn’in Gafûr ve Rahîm isimlerini melce’ ve tahassungâh yaparak Şeytán’dan istiáze edilmesini;

Altıncı İşâret: Tahayyül-i küfrü tasdîk-i küfürle iltibâs ve tasavvur-i dalâleti dalâletin tasdîki súretinde gösteren desâis-i Şeytániyyeden kurtulmak için, hakáik-ı îmâniyye ve muhkemât-ı Kur’âniyyeye sarılmak ve lümme-i Şeytániyyeden ge­len desîselere karşı istiáze etmek ve her iki ma‘nevî yaraya karşı Sünnet-i Seniyyeyi merhem yapmak îcâb ettiğini;

Yedinci İşâret: Erkân-ı îmâniyyeden biri olan kadere te’vîlsiz îmân etmek lâzım olduğunu ve günâh-ı kebîreyi işleyen mü’min kalabileceğini; fakat şeytánların tahrîbâtına karşı Cenâb-ı Hakk’ın bin bir isminin tecellî etmekte olduğunu; Ehl-i Sünnet ve Cemâat olan ehl-i hak mezhebinden ayrılmamak ve Kur’ân’ın çetin ve metîn kalesine girerek Sünnet-i Seniyyenin muktezásına tevfîk-ı hareket eylemekle kurtulmaya muvaffak olunacağını,

Lügat: sünnet-i seniyye, ehl-i sünnet, tahassungâh, ehl-i hak, tahassun, tahayyül, tasavvur, hareket, melc(e), seniyye, sünnet, çetin