“On Üçüncü Lem‘a”nın on üç işâretle beyânı, Súretü’l-Felâk ve Súretü’n-Nâs âyetleriyle,

 وَقُلْ رَبِّ اَعُوذُ بِكَ مِنْ هَمَزَاتِ الشَّيَاطِينِ * وَاَعُوذُ بِكَ رَبِّ اَنْ يَحْضُرُونِ

âyetlerinin mecmu-ı adedine veyâ bu iki sûrenin her birinde okunmakta olan اَعُوذُ بِاللّٰهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّج۪يمِ adediyle ve Fâtiha başta sayılmazsa, yüz on üçüncü sûreye tam ve latíf tevâfuk ve işâret göstermesi nazar-ı dikkati celb etmektedir. Her işâretin nihâyetinde, o işâretteki hakáik, bir kaç enseb ve a‘lâ kelimeyle ifâde edilmiştir ki, bundan daha kuvvetli beyân olamaz. İhtisâsımı, bu işâretlerdeki kelimelerle kısaca arz edeceğim.

Birinci İşâret: Şeytán’ın ve onun şerik ve muínleri olan ehl-i dalâletin şerrinden ancak şerîat-ı Muhammediyye (asm) ile ámil ve sünnet-i Ahmediyye (asm) ile mütemessik olmakla kurtulmak imkânı olduğunu;

İkinci İşâret: Küfre giren ehl-i dalâletin kemmiyyeten çokluğunun kıymetsizliği; Şeytán ve avenelerinin tasallutlarına karşı istiáze, istiğfâr, hıfz-ı İlâhîye ilticâ ve takvâyla Sünnet-i Seniyyeye yapışmaktan başka çâre olmadığını;

Üçüncü İşâret: Záhiren cüz’î hatá ve isyânla çok büyük tahrîbât yapmakta olan hizbü'ş-Şeytán’a karşı, en kuvvetli kal‘a olan Kur’ânî kal‘aya ilticâ lâzım geldiğini;

Dördüncü İşâret:

  مَا اَصَابَكَ مِنْ حَسَنَةٍ فَمِنَ اللّٰهِ وَمَا اَصَابَكَ 

Lügat: sünnet-i seniyye, ehl-i dalâlet, muhammed, tasallut, seniyye, birinc, dikkat, ediyye, fâtiha, kelime, sünnet, fâtih, imkân