yetişmesi; hem hakíkatte üç gün sonra postaya verilen ikinci eserden dokuz gün evvel gelmesi kat‘ıyyetle gösteriyor ki, bu iş kendi kendine veyâ tesádüfî olmuş değil. Belki gelmiş değil, gönderilmiş. Yetişmiş değil, yetiştirilmiş. Maksadsız değil, bu hizmete koşturulmuş. Hattâ, bir dest-i gaybî tarafından en lüzûmlu bir ânda, en muhtâc ve Kur’ân hádimlerinin en zayıfı, en ácizi, en liyâkatsizi, en zebûnu bulunan bu bî-çâre kardeşinize mahz-ı eser-i rahmet ve inâyet olarak sunulmuştur.

 اَلْحَمْدُ ِللّٰهِ هٰذَا مِنْ فَضْلِ رَبِّي

“Yirmi Dokuzuncu Mektûb”un “Altıncı Kısım”ını pederim, Fethi Bey, Hoca Abdurrahmân ve diğer bir zât hâzır iken, geçen Cum‘a okudum. Ben bir kaç def‘a sırf kendi hesâbıma mütálea ettim. Okuyacak ve okunması îcâb edecek mahdûd zevâtın da inşâelláh istifâdesine çalışacağım. Bu nûrlu eserler hem okşamak, hem korkutmak gibi iki zıt te’sîri hâizdir. İnsanlara bu iki vâsıtadan birinin müessir olacağı da şübhesizdir. İşte bu hakíkati göz önünde bulunduran şerâit-i îmândaki  esâs­lara müşâbih bir tarzda, Kur’ân-ı Hakîm’in tilmîzlerini ve hádimlerini hakíkaten îkáz ediyor ve aldanmamaları için altı esâsı kendilerine bi-hakkın ders veriyorsunuz:

1. Hubb-i câh yerine, Elláh’a îmânın bir ma‘nâsı olan “rızá-yi İlâhî”yi;

2. Havf ve vehim yerine “kadere îmân”ı;

3. Hırs ve tamah yerine اِنَّ اللّٰهَ هُوَ الرَّزَّاقُ ذُو الْقُوَّةِ اْلمَت۪ينُ âyet-i celîlesi delâletiyle “Kur’ân’a, kütüb-i İlâhiyyeye îmân”ı;

4. Menfî milliyyetçilik hissi yerine, bütün cin ve inse mürsel Nebiyy-i Efhâm (sallelláhu teálâ aleyhi ve sellem) Efendimiz 

Lügat: dest-i gaybî, illiyye, efendi, gönder, hizmet, nebiyy, istif, şübhe