Muhterem Üstâdım, rahmet-i İlâhiyyeyle bir hakíkati daha yakínen anladım. O da şudur ki: İlk şeref-i mülâkí olduğum zamânda verdiğiniz ders, bütün risâle ve mektûblarda vücûdunu hissettirmektedir. Fark yalnız o dersteki mücmel hakáikın diğer derslere tafsíl, tavzíh ve izhârından ibârettir. Demek ki, îmânı ve Kur’ân’ı  esâs ittiház etmekle, dâimî bir feyz menbaı, sermedî bir nûr kaynağı, fenâsız kudsî bir hazîne, İlâhî bir kale kurulmuş oluyor.

Evet, mâdem ki kâinâtın halkına sebeb olan Nebiyy-i Efhâm (sav) Efendimiz Hazretleri, vazífe-i risâletlerini mükemmelen îfâ ettikten sonra, emr-i İlâhiyle vücûduna bâis oldukları  álem-i bekáya teşrîf ettiler. Şu misâfirháne kapanıncaya kadar gelip geçecek, dolup boşanacak, çürüyüp tâzelenecek sükkânına, bi’l-hássa cin ve inse en álî bir hediyye, en mükemmel bir rehber, en mukaddes bir mürşid olarak Kur’ân-ı Hakîm’i bırakmışlardır. Nitekim, müteákıb asırların yetiştir­diği birçok zevât-ı áliyye, bütün müşkillerini Kur’ân’la halletmişler, aradıklarını Kur’ân’da bulmuşlar.

İşte, bu bid‘at ve zulümât asrında da, yine o Kur’ân-ı Hakîm ve Kerîm, lâ-yemût i‘câzını “Sözler” ve “Mektûblar”la izhâr etmiş ve bu hakíkaten azím işte, rahmet-i İlâhiyyeye, muazzez ve muhterem Üstâdımız elyâk ve elhakk me’mûr ve vâsıta olmuştur. Bu hakíkate, daha birinci derste, lütf-i İlâhîyle îmân ettim. Diğer nûrlu dersler kuvvet-i îmâna vesîle olmuş ve olmakta bulunmuştur.

اَلْحَمْدُ ِللّٰهِ هٰذَا مِنْ فَضْلِ رَبِّى

Azîz ve muhterem Üstâdım,

“Bu dünyâ mü’mine zindândır” derler. İşte, neşrine, izhârına, beyânına vâsıta olduğunuz Nûrlar, bize bu karanlık dünyâmızı 

Lügat: muhterem, mukaddes, muazzez, sermedî, birinc, ediyye, efendi, hediyy, nebiyy, sükkân