etekten tepeye, izden yola, hakíkatten ma‘rifete götürüyor, çıkarıyor, ziyâret ettiriyor, istifâde ve istifâza ettiriyorsunuz. Bu def‘a, bu seyr ile şükür nehrinin menbaına, şükür dağının tepesine, şükür çığırının şâhrâhına, şükr-i mutlaktaki hakíkatle ma‘rifete götürüyor. Ve mebde’de olduğu gibi, müntehâda, “Der tarîk-ı acz-mendî, lâzım âmed çâr-çîz./ Acz-i mutlak, fakr-ı mutlak, şevk-ı mutlak, şükr-i mutlak ey azîz” buyuruyorsunuz. Biz de, “Fehimtü ve sadakte” diyerek mukábele ediyoruz. Duá ve salevâtla bu kudsî seyâhata nihâyet veriyorsunuz.

İbrâz buyurduğunuz pek álî şefkatten yüz bulan muhtâc ve áciz talebeniz, Üstâdının nazarını başka tarafa çevirecek bir suâle cür’et eylediği için, “Gel, haydi, Harem-i Şerîfe girelim. Oranın bugünkü hâlini ve esbâbını biraz anlatayım” demek nev‘ınden olan “Yirmi Sekizinci Mektûb”un “Altıncı Mes’ele”sini de okudum. Çok istifâde ettim. Elláh sizden râzı olsun.

Hulûsí

 

Mektûb No: 26

 

Hulûsí Bey’in fıkrasıdır. 

Bu def‘a lütuf ve inâyet buyurulan, “Yirmi Sekizinci Mektûb”un “Yedinci Mes’ele”sini hürmetle aldım. Ta‘zímle ve defaátle mütálea ettim. Ayrıca bir def‘a yeni talebeniz Hâfız Ömer Efendi’ye ve bir def‘a pederim ve eski hocalarımdan İbrâhîm Efendi ve bir dostumuza ve bir def‘a da Fethi Bey’e okudum. İnşâelláh, yine okur ve okuttururum. Bu mübârek mektûbunuzla başta şu bî-çâre olduğu hâlde, dinleyenlerin

Lügat: acz-mendî, acz-mend, sadakte, efendi, götürü, şefkat, istif