Mektûb No: 25

Hulûsí Bey’in fıkrasıdır.

اَلسَّلَامُ عَلَيْكُمْ وَ رَحْمَةُ اللّٰهِ وَ بَرَكَاتُهُ بِعَدَدِ حُرُوفِ رِسَالَةِ النُّورِ وَمَكْتُوبَاتِ النُّورِ اَلْفَ اَمْثَالِهَا

Eyyühe’l-Üstâdü’l-Muhterem,

Geçen hafta “Yirmi Sekizinci Mektûb”un “Beşinci ve Altıncı Mes’ele”leri isimlerini alan biri şükre, diğeri harem-i şerîf suâline cevâb olan iki eser-i a‘lü’l-álînizi kemâl-i şevkle aldım, zevkle mütálea ettim. Çok susamıştım. Şükre dâir çok derin ma‘nâlı, şeker gibi tatlı, şeker şerbetinizi besmeleyle içmeye başladım. Bu áciz talebenize ni‘metlerinin hadd ü pâyânı olmayan ol Hálık-ı Kerîm, ol Mün‘ım-i Hakîm, ol Rezzâk-ı Rahîm Celle Celâlühû Hazretlerinin “Nûrlar” nâmı altındaki in‘ám ve ihsânına karşı, “Elhamdü lillâh, Elláhu Ekber” dedim. Ve ma‘nevî susuzluğumu, elim ermez, gücüm yetmez, nazarım erişmez, hulâsa acz-i tâmm içinde, fakat rahmetinden ümîd kesmediğim bir hâlde iken; ol Rahmânü’r-Rahîm Hazretleri­nin muazzez Üstâdım vâsıtasıyla teskîn ettiğine, yüz binler hamd ü şükür eyledim ve edeceğim.

Mübârek “Sözler”inizde öyle kudsî feyizler var ki, sanki talebenizin elinden tutuyor, alâkayla mütálea eden veyâ istimâ‘ eyleyenleri, “Bak, bu, bu ma‘nâya delâlet eder. Şu, şunun içindir. Bundaki maksad ve gáye ve hikmetler şunlardır. Gel, daha yukarı gidelim, daha ilerleyelim” diye, menba‘dan menbaa,