tur. Elláh sevgili Üstâdımızdan râzı olsun. Bu sene burada Ramazán-ı Şerîfe riáyet, evvelki senelerden záhiren ziyâde idi. Gönül arzû ederdi, keşke bu álî eser, bu Ramazán’dan evvel elimize geçmiş olaydı! Seyyidü’r-Rusül, Nûru’l-Vücûd Efendimiz Hazretleri sallelláhu aleyhi vesellem,

اَلدّ۪ينُ النَّص۪يحَةُ ، اَلدّ۪ينُ النَّص۪يحَةُ ، اَلدّ۪ينُ النَّص۪يحَةُ

buyurdukları ma‘lûm-i fâzılâneleridir. İşte bu sebeble, azlığından müteessir olduğum buradaki cemâatimize tam vaktinde okumak súretiyle, bu emr-i celîl-i Nebevîyi de yerine getirmiş olurduk. Fakat, bu şereften mahrûmiyyetimiz, maddî uzaklığından ileri gelmiştir. Çünkü, Kur’ân’ın mâdem ki ilk nüzûlü şehr-i Ramazán’da olmuştur. Bu asırda ve şu zamânda da, o mübârek âyetin hikmetleri hakkında eser yazılmasının bu ayda olması enseb ve a‘lâdır. Cenâb-ı Hak emsâl-i kesîresiyle, hayırlısıyla cümlemizi müşerref buyursun. Âmîn.

Hátem-i i‘câz, hizmet-i Kur’ân’daki kıymet-dâr kardeşleri­mi tanıttırdı. Ve şu güzel nûrlu beyti hátırlattı:

“Âyînedir bu álem, her şey Hak ile káim,/

Mir’ât-ı Muhammed’den, Elláh görünür dâim.” [74]Hâşiye

Ve şu fıkrayı söylettirdi: “Âyînedir bu hátem, herkes sıdk ile hádim,/ Mir’ât-ı Üstâddan, Kur’ân’dır görünen dâim.”

Elláhu Zü’l-Celâl cümlesinden râzı olsun. Bu mübârek mir’âtın baş köşesine, bu beyitle imzámın konulmasını tasvîb-i árifânelerine arz ederim.

Hulûsí

Lügat: muhammed, efendi, hikmet, hizmet, nebevî, seyyid, teessi