hakáikta, bütün mevcûdiyyetiyle kabûl ve tasdîk ve kudsî maánîsini dercân etmekten başka bir his aslâ taşımamıştır. Nasıl ki, azîz Üstâdımız bu Kur’ânî cevherleri kendisine göstermekle iktifâ etmiyor ve muhtâclara da, “Bakınız, görünüz, istifâde ediniz; siz de muhtâclara, müştâklara, mütehayyirlere göstermeye vâsıta olunuz” buyuruyorlar. Bu fakír talebeniz bu emre, “Ale’r-re’s-i ve’l-ayn, sem‘an ve táaten” demiş. Ve alâ kadri’l-imkân ve mütevekkilen alelláh, bu emel uğrunda hizmette bulunmayı minnet-dârâne arzû etmekte bulunmuştur. Binâenaleyh, gaybî tevâfuk hakkındaki bu müdellel ve muknî beyânât da yerindedir, fazla değildir. Bu da herhâlde lâzımdır. Buna mutlak ihtiyâc vardır veyâ olacaktır. Gösterilen misâlden de anlaşılıyor. Özene bezene yazılmış, senelerle emek sarfıyla cem‘ edilmiş, toparlanmış, tefsîr kavâidine siyâk ve sibâk-ı kelâm gözetilerek, muhtemelen ba‘zı yerlerinde kesret-i isti‘mâl sebebiyle, háh-nâ-háh nazar-ı dikkate çarpan tevâfuk ve müvâzenete de an-kasdin ihtimâm edilerek, emniyyet­le vücûda getirilmiş olan bir tefsîrle, doğrudan doğruya hazâin-i mukaddese-i Kur’âniyyeden, bu asır insânlarına, Müslümânlarına göre nebeân, feverân ve lemeán eden nûrlu âsârdaki gaybî muvâfakat, müvâzenet kıyâs edilebilir mi? Aslâ!

“Hátime”deki Ahmed Gálib Bey’in fıkrası hóştur. Bu fıkranın Hazret-i Kur’ân’a ve mahzen-i esrâr-ı İlâhiyyenin bir nev‘ı nûrlu reşehâtı ve lemeátı olan “Sözler”e nisbeti, güzelliğini arttırmıştır. Elláh bu gibi kardeşlerimizin adedini çok arttırsın. Ve cümlesini, bu meyânda bu fakír-i pür-taksíri de muvaffakun bi’l-hayr buyursun. Âmîn...

“Yirmi Dokuzuncu Mektûb”un “İkinci Kısım”ı, Kur’ân’ın hás dürbünüyle bakılmak súretiyle, Ramazán’ın hikmetlerinden dokuzu mükemmelen ve emsâlsiz tarzda beyân buyurulmuş-

Lügat: binâenaleyh, an-kasdin, muhtemel, mukaddes, feverân, kaddese, binâen, dikkat, hayyir, hikmet, hizmet, minnet, nisbet, imkân, istif