âyet-i kerîmesini nazara vaz‘ ediyorsunuz. Bu bî-çâre duácınız, talebeniz, ibrâz ve irsâl buyurduğunuz Nûrların mütáleasında, müsbet ve menfî iki te’sîr altında ne yapacağını ve ne edeceğini şaşırıyor. Çünkü, ma‘nevî vazífemizi îfâ edemiyoruz. Çok az ve dar bir muhîte neşredebiliyoruz. Bid‘at ve dalâlet her gün artmakta, ahkâm-ı İslâmiyyeye, sünnetlerden başlayarak ve Kur’ân hedef tutularak, çok insáfsızca hücûm edilmekte olan böyle bir zamânda ve tam bu yaralara münâsib merhem olacak, bu nûrlu ve şifâlı eserlerin mahdûd eşhás arasında ve yalnız bu zavallıların ümîd ve îmânlarını takviye edecek vaz‘ıyyette kalması teessürü artırmakta ve dergâh-ı İlâhiyyeye ilticâdan başka çâre bırakmamaktadır.

Evet, kat‘í kanâat hâsıl olur; hattâ dikkatle bakılsa görülüyor ki, bu sarây-ı álem inkırâza hatve-be-hatve yaklaşmakta. Her sâat çatısından tuğla, duvarından bir kerpiç, sıvasından bir parça kopmakta, hattâ lambasının ışığı azalmaktadır. Eksilmez, yıpranmaz, yıkılmaz, değişmez zannolunan bu kervansarây elbette eskiyecek, yıpranacak, yıkılacak ve değişecektir.

İşte, beşere, bi’l-hássa Müslümânlara árız olan ve ale’t-tevâlî artmakta olan zaaflar, bu netîceyi ta‘cîl ediyor mütáleasındayım. Fakat, irşâd buyurulduğu üzere, mâdem ki netîceyle değil, hizmetle mükellefiz; o hâlde, ümîdimizi kesmeyerek, sabır ve sükûnla duá ve niyâzla dergâh-ı İlâhiyyeden yalvarmalıyız. “Muhît ilim ve zevâlsiz ve nihâyetsiz kudret sáhibi olan Hálık’ımız iyi yapar, iyilikler halk buyurur inşâelláh” demeliyiz.

“Yirmi Sekizinci Mektûb”un “Yedinci Mes’ele”sinin “Hátime”si, gaybî işârât hakkında, ihtimâlen dahi olsa her türlü evhâmı izâle etmek maksadıyla yazılmıştır. Sıddîkınız, elhamdü lillâh, mübârek eserlerde delâlet ettikleri ma‘nâlarda, işâret ettikleri

Lügat: elbette, takviye, teessür, udre(t), dergâh, dikkat, hizmet, sünnet, sinin, sükûn, âmiyy