Mektûb No: 24

 

Hulûsí Bey’in fıkrasıdır.

Eyyühe’l-Üstâdü’l-Muhterem,

Bu kere “Yirmi Dokuzuncu Mektûb”un “Dört” ilâ “Dokuzun­cu Nükte”lerini hâvî mübârek mektûbunuzu, “Yirmi Sekizinci Mektûb”un “Yedinci Mes’ele”sinin sırr-ı azím-i inâyet beyânındaki hátimesi nâmını verdiğiniz ve mu‘ciz-nümâ Ramazán’ın hikmetlerini beyân eden “Yirmi Dokuzuncu Mektûb”un “İkinci Kısım”ını ve münevver hátem-i i‘câzı kemâl-i şükrânla aldım. İştiyâkla, lezzetle, zevk-ı ma‘nevîyle defaátle okudum. Fakat, iki haftaya yakındır ki cevâb yazamadım. İşte bu mübârek Cum‘a günü, hem Nûrlardan aldığım feyizleri, tesellîleri, hem kalbî teessürâtımı icmâlen arz maksadıyla, bu varak-pâreyi tahrîre lütf-i Hak’la başladım.

Evvelen, “Yirmi Dokuzuncu Mektûb”un altı nüktesiyle Kur’ân’ın hakíkí tercümesi kábil olmadığını, îmândan zerre kadar nasíbi olana, “Yirmi Beşinci Söz”deki bürhânlar zeylen isbât ediyor. Ve şeáir-i İslâmiyyeyi gáyet güzel bir üslûbla ta‘rîf ve mütálea etmekle berâber, ulemâü’s-sû’ ashâbına çok mükemmel ve ma‘nevî tokat aşk ediyorsunuz. Ve nihâyette, mektûbdaki hakíkatlerin Kur’ân’dan geldiğine aklı takvîm için, onun belâgat-ı i‘câz ve îcâzına imtisâlen,

 لَا يَسْتَو۪ى اَصْحَابُ النَّارِ وَاَصْحَابُ اْلجَنَّةِ اَصْحَابُ الْجَنَّةِ هُمُ الْفَائِزُونَ

Lügat: teessürât, muhterem, belâgat, evvelen, teessür, hikmet, sinin, âmiyy