muvâfık düşmüyormuş. Bunda da isábet var. Çünkü, edebiyyât satılmıyor, Kur’ân’dan nûrlar gösteriliyor. Bu fakír kardeşiniz bu “Sözler”i okuduğum zamân Üstâdımı temsîl eder bir hâl alıyorum. Ta‘bîrâtınızla, şîvenizle okumak bana o kadar zevkli, lezzetli geliyor ki, ta‘rîf edemem. Onun için bir harfe dokunmayı azím bir günâh işliyor telakkí ediyorum. Ba‘zan verdiğiniz salâhiyyetin ma‘nevî kuvvetiyle nâmınıza olarak bir harfin yerini değiştiriyor veyâ kaldırabiliyorum. İşte bendeki telakkí ve te’sîr bu mâhiyyettedir.

Bu mektûbu müsvedde ettiğim vakit tam bu ânda müezzin minârede “Elláhu Ekber” demişti. Ben de, “Elláhu Ekber (Celle Celâlühû)” ile mukábele etmiştim. Bu hâl, işteki kudsiyyete açık bir işâret değil mi?

Dördüncü husúsí mes’ele: Eski Saíd lisânıyla da olsa ne kadar muvâfık isti‘mâl-i silâh ediyorsunuz, bârekelláh! Ma‘nevî taşlarınız

وَمَا رَمَيْتَ اِذْ رَمَيْتَ وَلٰكِنَّ اللّٰهَ رَمٰى âyet-i kerîmesinde işâret buyurulduğu üzere hedeflerine isábet ettiğine kániım. Elláh böylelerinin şerlerini kudret kılıcıyla kessin. Böylesi háin ve zálimleri Kahhâr ismine tevdî‘ ederiz. Hizmette fütûrum yok; fakat mâni‘lerin hadd ü pâyânı yok. Fakat, dünyâyı sırtıma yükleseler, her tarafımı âteşle sarsalar, bu ulvî düşünceme mâni‘ olamazlar. Ammâ, buna gönül râzı değil, çok şeyler arzû ediyor. Ne çâre, nefis ve cin ve ins şeytánları müdhiş topuzlarla karşıma dikildiklerinden, ister istemez mücâdeleye mecbûrum, hakíkí hizmetten geri kalıyorum. Buna ne kadar müteessif olsam azdır.

وَ اٰخِرُ دَعْوٰيهُمْ اَنِ الْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ

Hulûsí