mukaddere cevâb nev‘ınden kaleme almışsınız. Fakat, hüsn-i zanna mesağ veriyorsunuz. Niyyetle me’cûr ve fâide-mend olacağını ihtár ediyorsunuz. Sâil buna da râzı. “Otuz İkinci Söz”ün “Üçüncü Mevkıf”ı zâten bu derde ilâc vermekte, bu yaraya merhem vurmakta ve bu arzûya çâre bulmaktadır.

“Sözler”le kuvvetü’z-zahr olduğunuz mü’minler, bataklıktan çıkardığınız mütehayyirler, ayılttığınız sarhóşlar, iáde-i şuúr ettirdiğiniz dîvâneler, şu zamânda Kur’ân’dan daha iyi mürşid olamayacağına inandırdığınız hakíkaten müştâk insânlar, ilzâm ettiğiniz münâfıklar, mülhidler, hattâ kaçırdığınız şeytánları her gözü olan ve bakan gördü, akıldan nasíbi olan anladı, kalbi bozulmayan inandı. Bu azím muvaffakıyyâtın sırrı, acz yolunun rehberi olan Kur’ân’ın ve Nûrların dellâlının gösterdiği hakíkí acze karşı Hálık’ın ihsânındadır.

وَلاَ رَطْبٍ وَلاَ يَابِسٍ اِلاَّ ف۪ى كِتَابٍ مُبِينٍ âyet-i celîlesine istinâden, her ne matlûbunuz varsa Kur’ân’dadır. Buna muvaffak olmak için, “Nûrlarla alâkadâr olmak, Kur’ân’a hádim olmak, Elláh’a karşı haddini ve acz-i tam içinde bulunduğunu anlamak ve bunu bütün mevcûdiyyetiyle kabûl etmekle olur” diye mütemádiyyen mü’minleri bu kestirme, selâmetli ve saádetli yola çağıran Üstâdımızdan Elláhu Zü’l-Celâl Hazretleri ebeden râzı olsun. Dünyevî, uhrevî bütün murâdlarını hâsıl etsin. Ümmet-i Muhammed (sav)’e bağışlasın. Âmîn, bi-hürmet-i Seyyidi’l-Mürselîn.

Duánızın cümlemiz muhtâcı ve duánızda bulunmak hepimizin borcudur. Sabri Efendi kardeşimiz ne güzel takdîr etmiş; mâşâelláh, mâşâelláh! Kimin haddidir ki, bu Nûrlarda yanlışlık bulsun. Evet, ba‘zı ibâreler belki edebiyyât denilen şeye tam

Lügat: fâide-mend, muhammed, mukadder, dünyevî, efendi, hayyir, seyyid, uhrevî, fâide