اَنْ هَدٰينَا اللّٰهُ لَقَدْجَاءَتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِاْلحَقِّ

اَللّٰهُمَّ صَلِّ عَلٰى سَيِّدِنَا مُحَمَّدٍ مِنَ اْلاَزَلِ اِلَى اْلاَبَدِ عَدَدَ مَا فِى عِلْمِ اللّٰهِ وَ عَلٰى اٰلِهِ وَ صَحْبِهِ وَ سَلِّمْ

Hulûsí

Mektûb No: 22

 

Hulûsí Bey’in fıkrasıdır.

Maddeten uzak düşen bu bî-çâre talebenizi yakından temsîl eden Hâfız Sabri Efendiyle diğer zevâtın Nûrlar hakkındaki ihti­sâsları çok kıymetli ve yüksek ve lâyıklı bir súrette ifâde edilmiştir. Bir mektûbunuzda Muallim Cûdî’nin kasídesi münâsebetiyle buyurduğunuz vecîzeyi burada tekrâra münâsebet geldi.

وَمَا مَدَحْتُ مُحَمَّدًا بِمَقَالَتِى *  وَ لٰكِنْ مَدَحْتُ مَقَالَتِى بِمُحَمَّدٍ

sırrınca, güzellik yazılarımızda değil, belki i‘câz-ı Kur’ân’dan olan nûrlu “Sözler”e ve “Mektûbât”a áiddir. Her ferd-i mü’min, derece-i fehim ve zevkıne göre, aslında güzel olan bir şeyi ta‘rîf eder. Acz ve fakrdaki lezzet, şefkat ve tefekkürdeki ulviyyet, hakíkaten hîç bir şeyle kábil-i kıyâs değilmiş.

Hâl-i álem müsâid olsa da, hazîne-i hássa-i Kur’ân’dan çıkararak ta‘bîr-i álînizce dellâllığını yaptığınız elmasları çok göz­ler görse! Görse de, sarhóşlar ayılsa, mütehayyirler kur-

Lügat: maddeten, tefekkür, muallim, efendi, hayyir, şefkat