وَمَا اُبَرِّئُ نَفْس۪ى اِنَّ النَّفْسَ َلاَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ

“Evet, nefsini beğenen ve nefsine i‘timâd eden, bedbahttır. Nefsinin ayıbını gören, bahtiyârdır. Öyle ise, sen bahtiyârsın. Fakat, ba‘zan olur ki, nefs-i emmâre, ya levvâmeye veyâ mutmainneye inkılâb eder; fakat silâhlarını ve cihâzâtını a‘sába devreder. A‘sáb ve dâmârlar ise, o vazífeyi âhir ömre kadar görür. Nefs-i emmâre çoktan öldüğü hâlde, onun âsârı yine görünür. Çok büyük asfiyâ ve evliyâ var ki, nüfûsları mutmainne iken, nefs-i emmâreden şekvâ etmişler. Kalbleri gáyet selîm ve münevver iken, emrâz-ı kalbden vâveylâ etmişler. İşte bu zâtlardaki, nefs-i emmâre değil, belki a‘sába devredilen nefs-i emmârenin vazífesidir. Maraz ise kalbî değil, belki maraz-ı hayâlîdir. İnşâelláh, azîz kardeşim, size hücûm eden nefsiniz ve emrâz-ı kalbiniz değil, belki mücâhedenin devâmı için beşeriyyet i‘tibâriyle a‘sába intikál eden ve terakkıyyât-ı dâimîye sebebiyyet veren, dediğimiz gibi bir hâlettir.” [67]

“Şu âhirki beyt,

 وَكُنْ قَادِرِىَّ الْوَقْتِ لِلّٰهِ مُخْلِصًا تَع۪يشُ سَع۪يدًا صَادِقًا بِمُحَبَّتِى

 Saíd Nursî’yi iki üç vecihle gösterdiği gibi medâr-ı imtiyâzı olan ihlâsı îmâ ederek ve hizmette ikinci olmak cihetiyle iki farkla مُخْلِصًا kelimesi Hulûsí Bey’e tevâfukla işâret ediyor.

قَادِرِىَّ الْوَقْتِ ’de قَادِرِ kelimesi üç farkla üçüncü arkadaş takdîr ve istihsân ile Hulûsí-i sânî olan Sabri’ye tevâfukla işâret ediyor. صَادِقًا kelimesiyle hárika bir sadâkatla mümtâz