“Hizmet-i Kur’âniyyenin pek mühim bir a‘zásı olan Hulûsí Bey, Eğirdir’den memlekete gittiği vakit, saádet-i dünyeviy­yeyi tam zevk ettirecek ve te’mîn edecek esbâb bulunduğundan, bir derece sırf uhrevî olan hizmet-i Kur’âniyyede fütûra yüz göstermeğe dâir esbâb hâzırlandı. Çünkü, hem çoktan görmediği peder ve vâlidesine kavuştu, hem vatanını gördü, hem şerefli, rütbeli bir súrette gittiği için dünyâ ona güldü, güzel göründü. Hâlbuki, hizmet-i Kur’âniyyede bulunana, ya dünyâ ona küsmeli veyâ o dünyâya küsmeli. Tâ, ihlâs ile, ciddiyyet ile hizmet-i Kur’âniyyede bulunsun.

“İşte Hulûsí’nin kalbi çendân lâ-yetezelzel idi. Fakat, bu vaz‘ıyyet onu fütûra sevk ettiğinden, şefkatli tokat yedi. Tam bir-iki sene ba‘zı münâfıklar ona musallat oldular. Dünyânın lezzetini de kaçırdılar. Hem dünyâyı ondan, hem onu dünyâdan küstürdüler. O vakit vazífe-i ma‘neviyyesindeki ciddiyyete tam ma‘nâsiyle sarıldı.” [65]

“Sonra senin yazdığın: ‘Bak kitâb-ı kâinâtın safha-i rengînine, ilâ âhir’ olan rengîn ve zengîn şiir hátırıma geldi. O şiir ile

semânın yüzündeki yıldızlara baktım. ‘Keşki şâir olsaydım, bunu tekmîl etseydim’ dedim. Hâlbuki, şiir ve nazma isti‘dâdım yokken yine başladım, fakat nazım ve şiir yapamadım; nasıl hutúr etti ise öyle yazdım. Benim vârisim olan sen, istersen nazma çevir, tanzím et.” [66]

“Resûl-i Ekrem aleyhi’s-salâtü ve’s-selâm fermân etmiş:

 اِذَا اَرَادَ اللّٰهُ بِقَوْمٍ خَيْرًا اَبْصَرَهُمْ بِعُيُوبِ اَنْفُسِهِمْ

 “Kur’ân-ı Hakîm’de Hazret-i Yûsuf aleyhi’s-selâm demiş:

Lügat: memleket, hizmet, uhrevî, şefkat, vâris, şiir