selâmetle, bulaşmadan, sür‘atle mescide eriştiğin; herkesten evvel envâr-ı Kur’âniyyeye sáhib çıkıp, kalbini bozmadan sağlam kaldığına işârettir. Mesciddeki küçük cemâat ise; Hakkı, Hulûsí, Sabri, Süleymân, Rüşdü, Bekir, Mustafâ, Ali, Zühdü, Lütfü, Husrev, Re’fet gibi ‘Sözler’in hameleleridir. Ufak kürsü ise, Barla gibi küçük bir köydür. Yüksek ses ise, ‘Sözler’deki kuvvet ve sür‘at-i intişârlarına işârettir. Birinci safta sana tahsís edilen makám ise, Abdurrahmân’dan sana münhâl kalan yerdir. O cemâat, telsiz âletlerin âhizeleri hükmünde, bütün dünyâya ders işittirmek istemek işâreti ve hakíkatı ise, inşâelláh tamâmıyla sonra çıkacak. Şimdi efrâdı birer küçük çekirdek iseler de, ileride tevfîk-ı İlâhî ile birer şecere-i áliyye hükmüne geçerler. Ve birer telsiz telgrafın merkezi olurlar. Sarıklı küçük genç bir zât ise; Hulûsí’ye omuz omuza verecek, belki geçecek birisi; nâşirler ve talebeler içine girmeye nâmzeddir. Ba‘zılarını zannederim, fakat kat‘í hükmedemem. O genç, kuvve-i velâyetle meydâna atılacak bir zâttır. Sâir noktaları sen benim bedelime ta‘bîr et.

“Senin gibi dostlarla uzun konuşmak hem tatlı, hem makbûl olduğundan; şu kısa mes’elede uzun konuştum, belki de isrâf ettim. Fakat, nevme áid olan âyât-ı Kur’âniyyenin bir nev‘ı tefsîrine işâret etmek niyyetiyle başladığımdan, inşâelláh o isrâf afvolur veyâ isrâf olmaz.” [49]

“Hulûsí Bey’in ‘Yirmi Yedinci Mektûb’daki fıkralarının şehâdetiyle; en mühim ve müessir tarîkat olan Nakşî

tarîkatından ziyâde himmet ve meded, feyiz ve nûru; esrâr-ı Kur’âniyyenin tercümânı olan nûrlu ‘Sözler’de bulmuştur.” [50]

“Azîz, sıddîk, muhlis, hális kardeşim,

Lügat: şecer(e), birinc, himmet, mescid, muhlis, âhize