“Kur’ân’a ve îmâna áid her şey kıymetlidir; záhiren ne kadar küçük olursa olsun, kıymetçe büyüktür. Evet, saádet-i ebediy­yeye yardım eden, küçük değildir. Öyle ise, ‘Şu küçük bir nüktedir, şu îzáha ve ehemmiyyete değmez’ denilmez. Elbette şu çeşit mesâilde en birinci talebe ve muhátab olan ve nüket-i Kur’âniyyeyi takdîr eden İbrâhîm Hulûsí, o nükteyi işitmek ister.” [47]

“Bana bir hediyye gönderdin. Gáyet ehemmiyyetli bir káidemi bozmak istersin. Ben demiyorum ki: ‘Kardeşim ve birâderzâdem olan Abdülmecîd ve Abdurrahmân’dan kabûl etmediğim gibi senden de kabûl etmem.’ Çünkü, sen onlardan daha ileri ve rûhuma daha yakın olduğundan, herkesin hediyyesi reddedilse, seninki bir def‘aya mahsús olmak üzere reddedilmez.

“Bu günlerde yanıma Ali Efendi ve Hamzazâde Muhammed Efendi geldiler. Dediler: ‘Káidenizi kırmalı, sıddîkınız Hulûsí Beyin hátırını kırmamalı.’ Ben de káidemi kırdım, senin hátırını kırmadım.” [48]

“Yedincisi: Senin müjdeli, mübârek ve güzel ru’yânın ta‘bîri, Kur’ân için ve bizim için çok güzeldir. Hem zamân ta‘bîr etti ve ediyor, ta‘bîrimize ihtiyâc bırakmıyor. Hem kısmen ta‘bîri güzel olarak çıkmış. Sen dikkat etsen anlarsın. Yalnız bir-iki noktasına işâret ederiz. Ya‘nî, bir hakíkat beyân ederiz. Senin hakíkat-ı ru’yâ nev‘ınden olan vâkıalar, o hakíkatın temessülâtıdır. Şöyle ki:

“O vâsi‘ meydânlık, álem-i İslâmiyyettir. Meydânlığın nihâyetindeki mescid, Isparta vilâyetidir. Etrâfı bulanık çamurlu su, hâl ve zamânın sefâhet ve atálet ve bid‘atlar bataklığıdır. Sen

Lügat: muhammed, temessül, elbette, birinc, dikkat, ediyye, efendi, gönder, hediyy, mescid, tersin, âmiyy