“Kardeşimiz Abdülmecîd’e ayrı mektûb yazmadığımın sebebi, size yazdığım mektûbları kâfî gördüğümdendir ki, Abdülmecîd, benim için Hulûsí’den sonra kıymetdâr bir kardeşim, bir talebemdir. Her sabâh-akşâm Hulûsí ile berâber, ba‘zan daha evvel duámda ismiyle hâzır oluyor. Size yazdığım mektûblardan, evvel Sabri, sonra Hakkı Efendi istifâde ediyor­lar. Onlara da ayrı mektûb yazmıyorum. Cenâb-ı Hak seni onlara mübârek büyük bir kardeş yapmış. Sen benim yerime Abdülmecîd ile muhábere et, merâk etmesin, Hulûsí’den sonra onu düşünüyorum. Fakat,  talebeliğini hakkıyla îfâ etmiyor. Onun için bi’z-zât onunla muhábere etmiyorum.

“BİRİNCİ SUÂLİNİZ: Cedlerinizden birisinin imzásı “es-Seyyid Muhammed”e dâir mahrem suâliniz var.

“Kardeşim, buna ilmî ve tahkíkí ve keşfî cevâb vermek elimde değil. Fakat, ben arkadaşlarıma derdim ki: “Hulûsí ne şimdiki Türklere ve ne de Kürdlere benzer. Bunda başka bir hásıyyet görüyorum.” Arkadaşlarım da beni tasdîk ediyordular. “Dâd-ı Hak râ kábiliyyet şart nist” sırrıyla, “Hulûsí’de büyük bir asálet tezáhürü bir dâd-ı Hak’dır” derdik.

“Hem kat‘ıyyen bil ki; Resûl-i Ekrem aleyhi’s-salâtü ve’s-selâmın iki âli var. Biri: Nesebî âldir. Biri de şahs-ı ma‘nevîsi ve nûrânîsinin risâlet noktasındaki âli var. Bu ikinci âlde kat‘ıyyen sen dâhıl olmakla berâber, birinci âlde dahi delîlsiz bir kanâatim var ki, ceddinin imzásı sebebsiz değildir.” [51]

“Sâlisen: ‘Hulûsí’nin bir gáilesi var’ diye hissediyorum. Merâk etmesin, Risâle-i Nûr’un şâkirdlerine inâyet ve rahmet, nezáret ve himâyet ederler. Dünyânın meşakkatleri mâdem

Lügat: meşakkat, muhammed, sâlis(e), sâlisen, birinc, efendi, nesebî, seyyid, beliğ, istif, keşfî, sinin