Bir tarafta hizmet-i îmâniyyede meşkûr hizmeti mesbûk muhterem bir kardeşimiz, Kur’ân’ın sırr-ı i‘câzının bundan böyle Kur’ânî hurûfâtla yazılmasını arzû ediyor. Diğer ta­rafdan yine aynı vasıftaki muhterem kardeşler de her hâlde ma‘kúl esbâba dayanarak, yeni hurûfâtla neşre devâmı uygun görüyorlar. Bu fikir ayrılığı, makbûl hudûdunu aşıyor. Tarafların yekdiğerlerini Elláh korusun, tekfîre kadar gitmelerine varıyor. Hâl böyle iken, dört kardeşim, yetmişlik ve mevcûdun hemen en eskisi nâ-çîz bir hádimden bu mühim mes’elede tavassut ve hakemlik yapmayı istiyor. Bu durum karşısında niyyet-i háliseye müsteniden hislerimi umûma arz, ma‘nevî bir zarûret hissettim. Kusúr görülürse, niyyet-i háliseme bağışla­malarını, umûm dîn kardeşlerimden ricâ ederim.

Evvelâ: İhtilâf-ı efkâra düşenlerin bulundukları yerlere gi­derek, hattâ aralarında hayli zamân gidiş ve geliş yaparak ihtilâfı ber-taraf etmek için bu nev‘í hakemliğe maddî ve ma‘nevî hâlim ve sıhhî durumum aslâ müsâid değildir.

Sâniyen: Her iki tarafla umûm ders-i Kur’ânîdeki kardeşle­re te’sîrli fâidesini Elláh’dan dileyerek derim ki: İhlâs ve uhuv­vet hakkındaki dersler, bizleri ihtilâfa düşmekten kurtarmaya kâfî olduğu gibi; “Ümmetimin fesâdı zamânında sünnetime temessük edenler, yüz şehid sevâbı kazánabilir” meâlindeki müjdeli hadîsi ve, “Ey Elláh’ın kulları! Kardeş olunuz!” fermân-ı Nebevîsi, şâfî, vâfî ve kâfîdir. Bunlar, hakemin sönük fikirlerini bir metâ‘ gibi arz ve beyân etmesine ihtiyâc bırakmazlar, kanâatindeyim.

Sâlisen: Şahsí fikrim de şudur ki: Kur’ânî hurûfâtı, yeni hurûfâtla müvâzene etmek, aslâ câiz değildir. Elbette her bir harfine en az on, ba‘zan yüz, ba‘zı zamânlarda binler ha­-

Lügat: muhterem, sâlis(e), tavassut, temessük, yekdiğer, elbette, kurt(a), sâlisen, hizmet, nebevî, sünnet, tenide, fâide, meşkû, şehid