nen, hakíkaten çok değerli diğerlerine devredilmiş olur kanâatın­dayım. Bu sebeble, oradaki kardeşlerimizden, Risâle-i Nûr ile çok alâkadâr olmalarını ricâ etmekteyim.”[6]

“Sevgili Üstâdım!

……………

“Risâle-i Nûr gerçi záhiren sizin eserinizdir, fakat nasıl ki Kur’ân-ı Mübîn Elláh’ın kelâmı iken Seyyid-i Kâinât, Eşref-i Mahlûkát Efendimiz nâsa teblîğe vâsıta olmuştur; siz de bu asırda yine o Furkán-ı Azím’in nûrlarından bugünün karma karışık sarhóş insânlarına emr-i Hak’la hıtáb ediyorsunuz. Öyle ise; o Hakîm-i Rahîm, size bu eseri yaptırtan, o Nûrları ayak altında bıraktırmaz. Elbette ve elbette fânîlerden, belki de hîç ümîd edil­mediklerden sáhibler, hâfızlar, ikinci, üçüncü, hattâ onuncu de­recede mübelliğler, nâşirler halk buyurur i‘tikádındayım.”[7]

***

بِاسْمِهِ سُبْحَانَهُ

 وَاِنْ مِنْ شَيْءٍ اِلاَّ يُسَبِّحُ بِحَمْدِه۪

  اَلسَّلاَمُ عَلَيْكُمْ وَ رَحْمَةُ اللّٰهِ وَ بَرَكَاتُهُ

Ba‘zı kardeşlerimin ciddî endişe veren yazılarıyla bana vermeği tensîb ettikleri vazífeyi izhâr edecek şu satırları, Rabb-i Rahîm’imin intibâha, îkáza, insáfa ve tesellîye medâr kılması temennîsiyle o Rahmân-ı Rahîm’in inâyetine istinâden ve hüsn-i te’sîri de kemâl-i rahmetinden umarak yazmaya başlıyorum. Şöyle ki:

Lügat: emr-i hak, azma(y), elbette, efendi, endişe, seyyid, ciddî, endiş, gerçi