ise; o ilimleri tahsíl etmeleri için farz olan sadakalar verilemeyeceği gibi; nâfile olan sadakalar da verilemez. Yine gayr-ı meşrû‘ ilimlerin tahsíl edildiği yerlere farz olan sadakalar verilemeyeceği gibi; nâfile olan sadakalar da verilemez. Zîrâ, sadakanın ta‘rîfinde de geçtiği gibi; sadaka, Elláh’ın rızásı kasd edilerek sevâb kazanmak gáyesiyle verilen maldır. Bu gibi şahıslara ve yerlere yapılan yardımlarda ise ne Elláh rızásı gözetilebilir, ne de sevâb beklenebilir. Çünkü, ma‘sıyyet üzerine kurulmuştur. Ma‘sıyyete yardım ise harâmdır.

Râbian: Üstâd Bedîuzzamân Hazretleri, Medresetü’z-Zehrâ’nın inşâsını hem Osmanlı Devletinden, hem de Hükûmet-i Cumhûriyyeden taleb etmiş. Sultán Reşâd, Üstâd Bedîüzzamân Hazretlerinin bu talebini kabûl etmiş ve bu medresenin inşâsı için on dokuz bin altını tahsís etmiştir. Ancak, Birinci Dünyâ Savaşı sebebiyle bu gerçekleşmemiştir. Hükûmet-i Cumhûriyye ise bu medresenin inşâsı için yüz elli bin banknot tahsís etmiştir. Üstâd Bedîüzzamân Hazretleri bu konu ile alâkalı şöyle buyurmaktadır:

“Hem ‘Münâzarât Risâlesi’nin rûhu ve esâsı hükmünde olan hátimesindeki Medresetü’z-Zehrâ’nın hakíkatı ise, istikbâlde çı­kacak olan Risâle-i Nûr medresesine bir zemîn ihzár etmek idi ki, bilmediği hâlde ihtiyârsız olarak ona sevk olunuyordu. Bir hiss-i kable’l-vukú‘ ile o nûrânî hakíkati maddî súretinde arıyor­du. Sonra o hakíkatin maddî ciheti dahi vücûda gelmeye başladı. Sultán Reşâd (merhûm), on dokuz bin altın lirayı, Van’da temeli atılan o Medresetü’z-Zehrâ’ya verdi. Temel atıldı, fakat sâbık harb-i umûmî çıktı, geri kaldı. Beş altı sene sonra Ankara’ya gittim, yine o hakíkate çalıştım. İki yüz meb‘úsdan yüz altmış üç meb‘úsun imzâlarıyla, o medresemize yüz elli bin banknot iblâğ