“El-Fütûhâtü İlâhiyye” ve “Hâşiyetü Sâvî” adlı tefsîrler de Mâide Sûresi’nin 117. âyet-i kerîmesinde geçen فَلَمَّا تَوَفَّيْتَن۪ى ifâdesini, “Tefsîr-i Mazharî” gibi ma‘nâ etmişlerdir.

 “El-Vasît” adlı tefsîr, فَلَمَّا تَوَفَّيْتَن۪ى ifâdesini, “Beni göğe kaldırdığın zamân” şeklinde ma‘nâ etmiştir. Buradaki تَوَفَّي “öldürmek” ma‘nâsında değil, “göklere kaldırmak” ma‘nâsındadır.[83]   

 “Es-Sirâcü’l-Münîr”, “Tefsîr-i Beydávî”, “Tefsîr-i Râzî” ve “Tefsîr-i Ebû Suúd” adlı tefsîrler de Mâide Sûresi’nin 117. âyet-i kerîmesinde geçen فَلَمَّا تَوَفَّيْتَن۪ى ifâdesini, “el-Vasît” adlı tefsîr gibi, “Beni göğe kaldırdığın zamân” şeklinde ma‘nâ etmişlerdir.

“Tefsîru’l-Kásimî”de şöyle deniliyor:

“Bu âyet-i kerîmede geçen تَوَفَّي kelimesi, ‘bir şeyi tam almak’ ma‘nâsında kullanılmıştır. Dolayısıyla, فَلَمَّا تَوَفَّيْتَن۪ى ifâdesinin ma‘nâsı, ‘Beni tam (rûh ve bedenimle berâber) alıp göğe kaldırdığın  vakit’  demektir.”[84]