“Birincisi: ‘Ölüm’ ma‘nâsındadır. Misâl:

 اَللّٰهُ يَتَوَفَّى اْلاَ نْفُسَ ح۪ينَ مَوْتِهِا ‘Elláhu Teálâ, nefislerin ölümü zamânında cânlarını alır.’[77] Bu âyet-i kerîmede geçen ‘vefât’ kelimesi, ‘ölüm’ ma‘nâsındadır.

“İkincisi: ‘Uyku’ ma‘nâsındadır. Misâl:

 وَهُوَ الَّذ۪ى يَتَوَفّ۪يكُمْ بِالَّيْلِ ‘O Elláh ki, sizi geceleyin uyutur.’[78]  Bu âyet-i kerîmede geçen ‘vefât’ kelimesi, ‘uyku’ ma‘nâsındadır.

“Üçüncüsü: ‘Ref‘ (kaldırmak)’ ma‘nâsındadır. Misâl:

يَا ع۪يسٰى اِنّ۪ى مُتَوَفّ۪يكَ ‘Ey Ísâ! Seni katıma kaldıracağım’[79] ve فَلَمَّا تَوَفَّيْتَن۪ى كُنْتَ اَنْتَ الرَّق۪يبَ عَلَيْهِمْ ‘Vaktâ ki beni teveffî ettirdin, ya‘nî onların içlerinden alıp semâya kaldırdın, onların üzerlerine murâkıb Sen oldun’[80] âyet-i kerîmelerinde geçen ‘vefât’ kelimesi ise ‘kaldırma ve yükseltme’ ma‘nâsındadır.”[81]

“Fethü’l-Kadîr” ve “el-Bahru’l-Muhît” adlı tefsîrler de, Mâide Sûresi’nin 117. âyet-i kerîmesinde geçen فَلَمَّا تَوَفَّيْتَن۪ى ifâdesini, Tefsîr-i Kurtubî gibi ma‘nâ etmişlerdir.

Kádî Muhammed “Tefsîru’l-Mazharî” adlı eserinde şöyle der:

“فَلَمَّا تَوَفَّيْتَن۪ى ifâdesinin ma‘nâsı, ‘Beni tam olarak (rûh