müddetçe üzerlerine şâhid olmuş idim. Vaktâ ki beni içlerinden alıp semâya kaldırdın, onların üzerlerine murâkıb Sen oldun ve Sen her şeye şâhidsin. Eğer onlara azâb edersen, şübhe yok ki onlar Senin kullarındır ve eğer onları mağfiret edersen yine şübhe yok ki Sen Azîz ve Hakîm’sin.”[76]   

Müsteşriklerin te’sîri altında kalan bir kısım ulemâü’s-sû’, bu âyet-i kerîmede geçen

فَلَمَّا تَوَفَّيْتَن۪ى كُنْتَ اَنْتَ الرَّق۪يبَ عَلَيْهِمْ  “Vaktâ ki beni teveffî ettirdin, ya‘nî onların içlerinden alıp semâya kaldırdın; onların üzerlerine murâkıb Sen oldun” cümlesini delîl olarak getirerek Ísâ (as)’ın vefât ettiğini, dolayısıyla âhirzamânda yeryüzüne nüzûl etmeyeceğini da‘vâ ediyorlar. Hâlbuki, müfessirlerin bu âyet-i kerîme hakkındaki beyânâtına bakıldığında, mes’elenin onların da‘vâ ettiği gibi olmadığı; aksine bu âyet-i kerîmenin Ísâ (as)’ın nüzûlünü haber verdiği ehl-i ilim tarafından müşâhede edilecektir. Şimdi, ba‘zı müfessirîn-i izámın bu âyet-i kerîme hakkındaki beyânâtını nakl edeceğiz:

İmâm Kurtubî “el-Câmiu li-Ahkâmi’l-Kur’ân” adlı tefsîrinde şöyle der:

“Ísâ (as)’ın ölmeden göklere kaldırıldığına, semâda hayâtta olduğuna, yere ineceğine ve Deccâl’i öldüreceğine dâir haberler sarîh ve açıktır. O hâlde, âyet-i kerîmede geçen فَلَمَّا تَوَفَّيْتَن۪ى  ifâdesinin ma‘nâsı, ‘Beni göklere kaldırdığın zamân’ demektir.

“El-Hasan demiş ki: Elláh’ın kitâbında ‘vefât’ kelimesi üç ma‘nâya gelir: