parmakları, ásabları, kemikleri, hattâ hüceyrâtları, mesâmâtları hesâbca biribirine tevâfuk ederler. Öyle de: Bu ağaç bu bahârda ve geçen bahârdaki çiçek, yaprak, meyvece tevâfuk ettiği gibi, bu bahârda dahi az bir farkla geçen bahâra tevâfuk ve istikbâl bahârları dahi mâzí bahârlarına ihtiyâr ve irâde-i İlâhiyyeyi gösteren sırlı ve az farkla muvâfakátları, Sáni-ı Hakîm-i Zü’l-Cemâl’in vahdetini gösteren kuvvetli bir şâhid-i vahdâniyyettir.

“İşte, mâdem bu tevâfuk-i cifrî ve ebcedî, bir kánûn-i ilmî ve bir düstûr-i riyâzí ve bir nâmûs-i fıtrî ve bir usûl-i edebî ve bir anahtar-ı gaybî oluyor. Elbette, menba-ı ulûm ve ma‘den-i esrâr ve fıtratın tercümân-ı âyât-ı tekvîniyyesi ve edebiyyâtın mu‘cize-i kübrâsı ve lisânü’l-gayb olan Kur’ân-ı Mu‘cizü’l-Beyân, o kánûn-i tevâfukíyi, işârâtında istihdâm, isti‘mâl etmesi i‘câzının muktezásıdır.”[402]

“Ben, ‘Senin ictihâdında hatá var’ diyenlere ve isbât edenlere teşekkür edip rûh u cânla minnetdârım. Fakat, şimdiye kadar o ictihâdımı tamâmiyle kanâatla tam tasdîk edenler, binler ehl-i îmân ve onlardan çokları ehl-i ilim tasdîk ettikleri ve ben de dehşetli bir zamânda kudsî bir tesellîye muhtâc olduğum bir hengâmda sırf ehl-i îmânın îmânını Risâle-i Nûr ile muhâfaza niyyet-i hálisásıyle ve Necmeddîn-i Kübrâ, Muhyiddîn-i Arabî gibi binler ehl-i işârât gibi cifrî ve riyâzí hesâbiyle beyân edilen bir müjde-i işâriyye-i Kur’âniyyeyi kendine gelen bir kanâat-ı tâmme ile, hem mahrem tutulmak şartiyle beyân ettiğim ve ‘O ictihâdımda en muannid dînsizlere de isbât etmeğe hâzırım’ dediğim hâlde beni gıybet etmek, dünyâda buna hangi mezheble fetvâ verilebilir, hangi fetvâyı buluyorlar?! Ben her şeyden vaz geçerim, fakat

Lügat: teşekkür, dehş(e), elbette, muannid, dehşet, hengâm, minnet