Dördüncüsü: Zanniyyü’s-sübût ve’d-delâletdir. Ya‘nî, sübûtu ve ma‘nâya delâleti zannî  olan delîllerdir. Haber-i vâhid ile rivâyet edilen ve çeşitli ma‘nâlara gelmesi muhtemel olan ehâdîs-i Nebeviyye gibi.

Bunların birincisi; kat‘í olmakla, onunla farz ve harâm sâbit olur.

İkincisi ve üçüncüsü; zann-i müfîd olmakla, onlarla vâcib ve mekrûh sâbit olur.

Dördüncüsü; sünnetiyyet, istihbâbiyyet ve tenzîhen kerâhati ifâde eder. Ya‘nî, onunla sünnet, müstehab ve mekrûh sâbit olur.

Farzıyyetin taalluk ettiği şey farzdır. Farzın hükmü; fiiline sevâb ve özürsüz terkine ikáb terettüb eder. İnkâr edip istihfâf eden ise kâfir olur.

Harâmın hükmü, terkine sevâb ve fiiline ikáb terettüb eder. Onu helâl ve mübâh sayan, el-iyâzü billâh, kâfir olur.

Vâcibin taalluk ettiği fiil ise, vâcibdir. Vâcibin hükmü dahi amelen farz gibidir. Ya‘nî, fiiline sevâb ve özürsüz terkine ikáb terettüb eder. İ‘tikáden ise, farzın hükmü gibi değildir. Zîrâ, vâcibi inkâr eden kâfir olmaz.

Görülüyor ki, farz ve harâmın dışında diğer delîllerle sâbit olan mesâili (vâcib, sünnet, müstehâb vs. gibi) inkâr eden tekfîr olunmaz. Çünkü, tekfîr ve tadlîl için kat‘í hüccet lâzımdır. Hüccet ise, kat‘ıyyeti ifâde eden delîldir. Bu da, delîl-i hükm-i şer‘ínin birinci kısmı ile sâbit olan şeylerdir. Ya‘nî, sarîh âyet veyâ mütevâtir ehâdîs-i Nebeviyye ile sâbit olan hükümdür. Ancak bu iki hüccetle ahkâm-ı şer‘ıyye kesin ve kat‘í olarak sâbit olur. 

Lügat: muhtemel, terettüb, taalluk, birinc, hüccet, sünnet, terkin, inkâr, kâfir, vâcib, vâhid