onun şerîatıyla amel etmesidir. Çünkü, Ísâ (as), bunu bi’z-zât Elláh’tan istemiş, Elláh da onun duásını kabûl etmiştir. O hâlde, Ísâ (as), cism-i beşerîsiyle yeryüzüne inecek, teklîf altına girecek ki, ümmet-i Muhammed (asm)’ın bir ferdi olsun ve böylece bu hikmet tahakkuk etsin. Zîrâ, tekâlif-i şer‘ıyye, rûha ve şahs-ı ma‘nevîye değil; rûh ve bedene berâber taalluk eder.

“Rûhü’l-Beyân” adlı tefsîrde şöyle bir îzáhât mevcûddur:

“Eğer denilse: Elláh (cc), Ísâ (as)’ı göklere kaldırdıktan sonra, âhirzamânda  onu bir daha yere indirmesi ne hikmete binâendir?

“Cevâben deriz ki: Ísâ (as)’ın âhirzamânda yere inmesi, hem kıyâmete alâmet, hem de umûmî velâyete bir hátime olmak içindir. Bu da Peygamberimiz için bir teşrîfdir ki; o devre-i Muhammediyye (asm), onun şerîatıyla hükm eden Hazret-i Ísâ (as) gibi bir Nebiyy-i mürsel ile hıtám bulsun ve Elláh (cc), o Nebiyy-i Mürsel  ile Peygamberimizin nübüvvetini (ya‘nî, onun dînini ve şerîatını) tecdîd buyursun. Ashâb-ı Kehf ve Mehdî, Ísâ (as)’a hizmet edecektir. Hazret-i Ísâ (as) evlenecek ve çocuğu olacaktır. O zât-ı Nûrânî, hem Muhammed (asm)’ın ümmetinden olacak, hem onun ümmetinin evliyâlarının sonuncusu olacak, hem de Peygamberimizin velâyet bakımından vârisi olacaktır.”[389]

On İkinci Delîl: Her Peygamberin velâyeti, risâletinden öncedir. Ísâ (as) ise anasından peygamber olarak doğmuştur. Ya‘nî, her peygamber önce velîdir, sonra Elláh tarafından kendisine nübüvvet verilir. Ísâ (as) hakkında ise, bu kánûnun zıddı cereyân etmiştir. Ya‘nî, Ísâ (as) nebî olarak doğmuş, velâyet devresini yaşamamıştır. Nitekim, gelecek âyet-i kerîmeler bu hakíkati ifâde etmektedir: 

Lügat: peygamber, muhammed, nübüvvet, tahakkuk, cereyân, taalluk, tekâlif, übüvvet, alâmet, beşerî, binâen, ediyye, hikmet, hizmet, nebiyy, vâris