hikmeti; insânları gaflet uykusundan uyandırmak ve insânların nefislerini tevbe ve inâbeye teşvîk etmek içindir. Tâ ki, kıyâmet alâmetleri görüldükten sonra insânlar kendilerini bir muhâsebeye tâbi‘ tutup, fânî dünyânın gayr-ı meşrû‘ keyif ve lezzetlerinden uzaklaşarak va‘d olunan saádet-i ebediyyeye hâzırlansınlar.’ ”[387]

Onuncu Delîl: Hazret-i Ísâ (as), ölümü tadmadan semâya ref‘ edilmiştir. Ísâ (as)’ın nüzûlünün bir hikmeti ise; o zât-ı Nûrânî’nin yeryüzünde vazífesini edâ ettikten sonra, diğer insânlar gibi vefât edip toprağa defn edilmesidir. Zîrâ, Cenâb-ı Hak, her insânın topraktan yaratıldığını ve ölümü tadmak súretiyle ona iáde olunacağını ve kıyâmet gününde tekrâr ondan çıkarılacağını gelecek âyet-i kerîmesiyle şöyle ihbâr etmektedir:

مِنْهَا خَلَقْنَاكُمْ وَف۪يهَا نُع۪يدُكُمْ وَمِنْهَا نُخْرِجُكُمْ تَارَةً اُخْرٰى

“Sizi o topraktan yarattık; ölümünüzden sonra sizi yine ona döndüreceğiz ve bir kez daha sizi (çürümüş ve dağılmış bedenlerinizi toplayıp rûhlarınızı bedenlerinize iáde etmek súretiyle) ondan çıkaracağız."[388]

İşte bu hikmetin tahakkuk edebilmesi için, Ísâ (as)’ın rûhen değil, cismen nüzûl etmesi gerekir. Tâ ki, cism-i beşerîsi vefât ettikten sonra toprağa defn edilsin. Zîrâ, rûh ne ölür, ne yıkanır, ne de toprağa defni mümkündür. Demek, Ísâ (as)’ın rûhen ineceğini iddiá etmek; hem mezkûr âyet-i kerîmenin ifâde ettiği hakíkate, hem de akla muhálif olduğu için bâtıldır.

On Birinci Delîl: Hazret-i Ísâ (as)’ın nüzûlünün hikmetlerinden biri de; Ísâ (as)’ın Peygamberimize ümmet olması ve 

Lügat: peygamber, tahakkuk, alâmet, beşerî, birinc, cismen, dürece, ediyye, hikmet, kündür, mezkûr