mülk ve saltanat bize intikál edecek’ demelerine binâen, bu âyet nâzil olmuştur.

“Şu hâlde, âyette ‘mücâdele edenler’le murâd, ‘Yahûdîler’; ve ‘kibir’le murâd, ‘onların istedikleri saltanat’tır. Şu arzûlarına nâil olamayacaklarını bu âyet delâlet eder. Deccâl, hakíkatte âhirzamânda zuhûr edecek bir büyük belâdır, nübüvvet da‘vâsında bulunmayıp ulûhiyyet da‘vâsında bulunacağından, yedinde (elinde) istidrâc súretiyle zuhûr edecek háriku’l-ádeler, enbiyânın mu‘cizelerine benzemez. Çünkü; záhir hâli ulûhiyyet da‘vâsını tekzîb edeceğinden mu‘cize olamaz, devr-i Âdem’den ilâ yevmi’l-kıyâm bunun kadar büyük bir fitne olmayacağına dâir bir çok ehâdîs-i Nebeviyye vardır.”[384]

İmâm Suyûtí, “Ed-Dürru’l-Mensûr” adlı tefsîrinde şöyle der:

“Abd b. Hâmid ve İbn-i Ebî Hâtim sahîh bir sened ile Ebû’l-Áliyye’den tahrîc edip derler ki: ‘Yahûdîler, Peygamberimize gelerek dediler ki: ‘Âhirzamânda gelecek olan Deccâl (Mesîh), bizden olacaktır.’ Yahûdîler daha sonra Deccâl’in yapacağı işleri sayarak onu ta‘zím ettiler. Elláh (cc) onların bu söylediklerine cevâb olarak bu âyeti indirdi. Elláh (cc) فَاسْتَعِذْ بِاللّٰهِ emriyle, Peygamberine, Deccâl’in fitnesinden Elláh’a sığınmasını emr eder.

لَخَلْقُ السَّمٰوَاتِ وَاْلاَرْضِ أَكْبَرُ مِنْ خَلْقِ النَّاسِ وَلٰكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَايَعْلَمُونَ

‘Elbette göklerin ve yerin halkı, o nâsın halkından daha büyüktür. Velâkin, nâsın bir çoğu bilmezler.’ Âyet-i kerîmedeki 

Lügat: peygamber, nübüvvet, saltanat, elbette, übüvvet, binâen, hâmid, kibir, lâkin, nâzil