nâzil olmuştur. Onlar, Peygamberimiz (asm)’a gelerek şöyle dediler: ‘Bizim beklediğimiz kişi, Dâvûd’un oğlu Mesîhdir.’ Onlar bu ifâdeleriyle, âhirzamânda çıkan Deccâl’i kasd ediyorlardı. Yahûdîler şöyle diyorlar: ‘Onun saltanatı, hem karaya, hem de denize kavuşacak. Onun emriyle nehirler akacak. O, Elláh’ın âyetlerinden bir âyettir. Mülk ve saltanat onun sâyesinde bize dönecektir.’ Bunun üzerine Elláhu Teálâ bu âyet-i kerîmeyi inzâl buyurdu:

لَخَلْقُ السَّمٰوَاتِ وَاْلاَرْضِ أَكْبَرُ مِنْ خَلْقِ النَّاسِ وَلٰكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَايَعْلَمُونَ

‘Elbette göklerin ve yerin halkı, o nâsın halkından daha büyüktür. Velâkin, nâsın bir çoğu bilmezler.’

“Âyet-i kerîmedeki خَلْقِ النَّاسِ ifâdesinde geçen النَّاسِ kelimesinden murâd, ‘Deccâl’ demektir.  وَلٰكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَايَعْلَمُونَ ‘İnsânların çoğu bunu bilmezler’ cümlesinde geçen النَّاسِ kelimesinden murâd ise, Peygamberimiz (asm)’la mücâdeleye giren Yahûdîlerdir.”[383]

“Hulâsatü’l-Beyân” adlı tefsîrde şöyle deniliyor:

“Beydávi’nin beyânı vechîle; bu âyetin müşrikler hakkında nâzil olması ihtimâli varsa da, esahh olan Yahûdîler hakkında nâzil olmuştur. Zîrâ, Tevrât’ta zikr olunan ‘Bizim sáhibimiz’le murâd; ‘Deccâl’dir. Yahûdîler, ‘O Deccâl âhirzamânda zuhûr edecek ve saltanatı denize ve karaya şâmil olacak, bütün dünyâyı ihâta edecek, onun yedinde (elinde) háriku’l-ádeler zuhûr ederek 

Lügat: peygamber, saltanat, elbette, kelime, lâkin, nâzil