Âlûsî, “Rûhü’l-Meánî” adlı tefsîrinde, Beğávî “Meálimü’t-Tenzîl” adlı tefsîrinde, âyeti aynı şekilde ma‘nâ etmektedir.

İbn-i Ebî Hâtim, tefsîrinde Ebû’l-Áliyye’den gelen rivâyete dayanarak der ki:

 “Yahûdîler, Peygamberimize gelerek dediler ki: ‘Âhirzamânda gelecek olan Mesîh (Deccâl) bizden olacaktır.’ Yahûdîler daha sonra Deccâl’in yapacağı işleri sayarak onu ta‘zím ettiler. Elláh (cc) onların bu söylediklerine cevâb olarak bu âyeti indirdi. Âyet-i kerîmede, onların, söylediklerine kavuşamayacakları bildiriliyor. Elláh (cc) فَاسْتَعِذْ بِاللّٰهِ emriyle, Peygamberine, Deccâl’in fitnesinden Elláh’a sığınmasını emr eder.

لَخَلْقُ السَّمٰوَاتِ وَاْلاَرْضِ أَكْبَرُ مِنْ خَلْقِ النَّاسِ وَلٰكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَايَعْلَمُونَ

‘Elbette göklerin ve yerin yaratılması, nâsın yaratılmasından daha büyüktür. Velâkin, nâsın bir çoğu bilmezler.’  Âyet-i kerîmedeki خَلْقِ النَّاسِ ifâdesinde geçen النَّاسِ kelimesinden murâd, ‘Deccâl’ demektir.”[382]

İmâm Suyûtí, “Lübâbü’n-Nukúl Fî Esbâbi’n-Nüzûl” adlı eserinde, Muhammed Senâulláh, “Tefsîr-i Mazharî” adlı eserinde Ebû’l-Áliyye’den gelen yukarıdaki aynı rivâyeti nakl etmektedir.

“Tefsîr-i  Salebî”de bu âyet-i kerîme hakkında şöyle deniliyor:

“Müfessirler demişler ki: Bu âyet-i kerîme, Yahûdîler hakkında

Lügat: peygamber, muhammed, elbette, kelime, lâkin, şekil