“Peygamberler dönemi, Hazret-i Muhammed (sav)’in gelişiyle kapanmıştır. Onun peygamber olarak gönderilmesiyle peygamberlik çağı sona erdi. Şu hâlde, ikinci gelişinden sonra Ísâ aleyhi’s-selâmın Resûlülláh’a tâbi‘ olmasında anlaşılmayacak bir  taraf  yoktur.”[377]

“Ísâ (as)’ın görevi, Deccâl’in sebeb olduğu fitneyi ortadan kaldırmaktır. İşte bu amaçla indiğinde; onun, Resûlülláh (sav)’in haber verdiği zuhûr edecek olan Meryem oğlu Ísâ olduğuna dâir hîç bir Müslümân şübhe duymayacaktır. Ísâ (as), Müslümânların imâmı arkasında namâzını kılacak ve Müslümânların imâmına tâbi‘ olacaktır. Bu haber, onun dünyâya daha önce olduğu gibi tekrâr bir peygamber olarak geleceğini ve nebevî bir vazífe göreceğine dâir şübheler serd edilmesini imkânsız kılmaktadır. Açıktır ki, bir ümmet içinde Elláh’ın bir peygamberi mevcûdsa, bir başkası imâm yâhúd lider olamaz. Dolayısıyla, Ísâ (as)’ın Müslümânların cemâatine bir ferd olarak iştirâki, onun bir peygamber olarak gelmediğinin bi-zâtihî i‘lânı olacaktır. Bu esâsa göre, onun gelişiyle, peygamberlik mührünün dokunulmazlığının şu veyâ bu şekilde ortadan kalkması diye bir mes’ele olmayacaktır.

“Bir benzetme yapmış olmayalım, ama Hazret-i Ísâ’nın gelişi, sâbık devlet başkanının iktidârdaki devlet başkanı zamânında yaptığı bir ziyârettir ve onun yönetimi altında devlete bağlı hizmetler vermesidir. Sıradan bir zekâ seviyesine sáhib kimse bile sâbık devlet başkanının mevcûd yönetim zamânında gelip görev almasının anayasayı değiştirmeyeceğini anlayabilir. Böyle bir durumda anayasa ancak iki şekilde değiştirilebilir:

“a) Sâbık devlet başkanı, döndüğü zamân devlet başkanlığı görevini yeniden üslenmesidir.

Lügat: peygamber, muhammed, anayasa, gönder, hizmet, nebevî, imkân, şekil, şübhe