Şerh

Hurûc-i Deccâl ve nüzûl-i Ísâ (as) hakkında Üstâd Hazretlerinin inancı budur. Bununla berâber, Bedîuzzamân Hazretleri, hadîslerin işârî ma‘nâlarını ve teşbîhlerin súretlerini de zikr etmiştir. Tâ ki;

a) Bu nev‘í hadîslerde şübhesi olan bir kısım ulemâ-i záhir şübhelerden kurtulsunlar.

b) Bu nev‘í ehâdîs-i sahîhanın sıhhatini inkâr edenler, o hadîslerin sahîh olduğunu anlasınlar.

c) Bu hadîslerin záhirine göre hurâfevârî bir ma‘nâ verip muhâl olan bir súreti bekleyenler, bu hurâfelerden kurtulsunlar.

d) Bu nev‘í hadîsleri serrişte edip hakáik-i İslâmiyyeye taarruz eden mülhidler, da‘vâlarının bâtıl, bu nev‘i ehâdîs-i Nebeviyyenin ise ayn-ı hak ve mahz-ı hakíkat olduğunu bilip ilzâm olsunlar.

Zîrâ, mezkûr îzáhâttan anlaşıldığı üzere, hadîste azamet-i heykeli beyân edilen Deccâl’den murâd; álemde inkâr-ı ulûhiyyet fikrini neşr eden dehşetli devletler ve bu devletlerin başında bulunan idârecilerdir. Hazret-i Ísâ (as)’ın kámetçe küçüklüğünden murâd ise; onun cemâatinin azlığıdır. Hadîslerde beyân edilen işârî ma‘nânın bir mâsadakı, İkinci Dünyâ Savaşında Ísevîlik dîn-i hakíkísine biraz meyl eden Almanya ile, dînsizliği revâca veren Rusya, İngiltere ve Amerika devletleridir. Eğer Almanya devleti, diğer devletlere gálib gelseydi ve Kur’ân’ın ahkâmını tatbîk etseydi, o zamân bu ma‘nâ işârî ma‘nânın bir ferdi olmaktan çıkıp, sarîhî ma‘nânın bir ferdi derecesine çıkacaktı. Nitekim, Bedîuzzamân Hazretleri şöyle buyuruyor: 

Lügat: serrişte, dehş(e), taarruz, dehşet, mezkûr, inkâr, rişte, âmiyy, şübhe