Metin

Hattâ, “Hazret-i Ísâ aleyhi’s-selâm gelir. Hazret-i Mehdî’ye namâzda iktidâ eder, tâbi‘ olur” diye rivâyeti, bu ittifâka ve hakíkat-ı Kur’âniyyenin metbûıyyetine ve hâkimiyyetine işâret eder.[1]

Şerh

(asm), bütün peygamberlerin da‘vâsını tazammun eder.

Demek oluyor ki; o Ísevî cemâat, bâtıl Hıristiyanlık dînini terk ederek Hazret-i Ísâ (as)’ın dîn-i hakíkísi olan İslâmiyyeti kabûl edecek ve Kur’ân’a iktidâ edecektir. Daha sonra, Kur’ân’a ittibâ‘ eden Müslümânlarla ittifâk edip, bu kuvvetle dînsizlik cereyânını álemden kaldırıp ma‘nen öldüreceklerdir. Yoksa “Hıristiyan olarak kalacaklar” demek değildir. Çünkü, Hazret-i Ísâ (as)’ın dîni, Hıristiyanlık değildir. Hıristiyanlık ve Yahûdîlik dînleri, peygamberlerle alâkası olmayan ahbâr ve rûhbânların ihdâs ettiği bâtıl dînlerdir.

Hem dikkat edilirse, Bedîuzzamân (ra), onlar için “Ísevî” ta‘bîrini kullanmış, “Hıristiyan” ta‘bîrini kullanmamıştır. Ya‘nî, onlar, Hazret-i Ísâ (as)’ın hakíkí dîni olan İslâmiyyete tâbi‘ olan ve evsáf-ı Nebeviyyeyi İncîl’de görüp risâlet-i Muhammediyye’yi tasdîk eden kimselerdir.

İşte, Bedîuzzamân (ra) bu hakíkati, (O rûhânîler, dîn-i Ísevî’nin hakíkatını hakíkat-ı İslâmiyye ile mezc ederek o kuvvetle onu dağıtacak, ma‘nen öldürecek. Hattâ, “Hazret-i Ísâ aleyhi’s-selâm gelir. Hazret-i Mehdî’ye namâzda iktidâ eder, tâbi‘ olur” diye rivâyeti, bu ittifâka ve hakíkat-ı Kur’âniyyenin metbûıyyetine ve hâkimiyyetine işâret eder” cümlesiyle ifâde

Lügat: hâkimiyyet, peygamber, muhammed, tazammun, cereyân, dikkat, dürece, ediyye, dilir, âmiyy