Şerh

Yine Üstâd Bedîuzzamân (ra), “Bir zamân gelecek, Elláh Elláh diyen kalmayacaktır” meâlindeki hadîsin te’vîlinde, ulûhiyyet-i İlâhiyyeyi inkâr etmek; Elláh’ın zâtını inkâr etmek değil; belki, “Ulûhiyyet sıfatını inkâr etmek” demek olduğunu şöyle beyân etmektedir:

“Çünkü, Elláh’ı inkâr etmek, kâinâtı inkâr etmek kadar akıldan uzaktır. Umûm değil, belki ekser insânlarda dahi vukúunu akıl kabûl etmez. Kâfirler Elláh’ı inkâr etmiyorlar, yalnız sıfâtında hatá ediyorlar.”[341]

İnkâr-ı ulûhiyyet fikrini álemde neşr eden Deccâliyyet, yaklaşık iki yüz seneden beri başlamış ve hâlâ devâm etmektedir. Birinci karakolu Rusya’da tezáhür etti. İkinci ve en dehşetli karakolu ise şu ân en güçlü devlette tezáhür etmektedir. Bugün Müslümânların yaşadığı devletlerin, ecnebî devletlerle ittifâkı; Süfyâniyyet ile Deccâliyyetin ittifâkıdır. Hâşâ! Mehdiyyet ile Ísevîlik cereyânın ittifâkı değildir.

Deccâl, Ulûhiyyet-i İlâhiyyeyi inkâr fikrini álemde Nemrûdâne yayarken, hakíkí Ísevî bir cemâat-i rûhâniyye çıkar ve Hazret-i Ísâ (as)’ın dîn-i hakíkísini ve kitâblarında beyân edilen risâlet-i Muhammediyye, evsáf-ı Muhammediyye ve evsáf-ı sahâbeyi ortaya koyar. Hazret-i Ísâ (as)’ın dîn-i hakíkísi ise, bütün peygamberlerin dîni olan “dîn-i İslâm”dır. Resûl-i Ekrem (asm)’ı ve Kur’ân’ı kabûl etmeyen bir kimse, bütün peygamberleri ve kitâbları, dolayısıyla Hazret-i Ísâ (as) ve İncîl’i de inkâr etmiş sayılır. Çünkü, risâlet-i Muhammediyye 

Lügat: peygamber, mehdiyye, muhammed, cereyân, dehş(e), birinc, dehşet, ediyye, âliyye, inkâr, kâfir