Elláh (cc) bu âyet-i kerîmede onların bu inancını redd etmek ve Hazret-i Ísâ (as)’ın hem rûh, hem de cesediyle berâber semâya yükseltildiğini bildirmek için bir şeyi tam almak ma‘nâsında olan تَوَفَّي kelimesini kullanmıştır. Bu durumda âyetin ma‘nâsı şöyle olur:

“ ‘Ey Ísâ! Ben seni tamâm olarak, ya‘nî hem rûhunla, hem de bedeninle yanıma alacağım.’

“Bu dört vecihden anlaşıldı ki, âyet-i kerîmede geçen تَوَفَّي kelimesi, Hazret-i Ísâ (as)’ın ölümünü bildirmiyor. Bi’l-akis, onun semâya kaldırıldığını bildiriyor. Yine Ísâ (as)’dan hikâye edilen فَلَمَّا تَوَفَّيْتَ۪ى كُنْتَ اَنْتَ الرَّق۪يبَ عَلَيْهِمْ âyet-i kerîmesini Ísâ (as)’ın vefâtına delîl getirmek fâhiş bir galâttır. Çünkü, Kur’ân’ın ba‘zı âyetleri, ba‘zısını tefsîr etmektedir. O hâlde, Mâide Sûresi’nin 117. âyet-i kerîmesinde geçen تَوَفَّيْتَن۪ى cümlesinden murâd, اِنّ۪ى مُتَوَفّ۪يكَ cümlesinde olduğu gibi, ‘Beni rûh ve bedenimle berâber yanına aldığın zamân’ demektir. Bundan dolayı, bütün muhakkik müfessirler ittifâk etmişlerdir ki, فَلَمَّا تَوَفَّيْتَن۪ى âyetinin ma‘nâsı, ‘Beni alıp göklere kaldırdığın zamân’ demektir. Çünkü, Ísâ (as)’ın göklere kaldırıldığına, semâda diri olduğuna ve âhirzamânda inip Deccâl’i öldüreceğine dâir hadîsler záhir ve açıktır.

    “Hasan-ı Basrî (ra) der ki: ‘Vefât’ kelimesi Kur’ân’da ba‘zan ‘ölüm’, ba‘zan ‘uyku’, ba‘zan de ‘ref‘’ ma‘nâsına gelmektedir.