(asm)’ın risâletini inkâr etmek ve dînden çıkmak demektir.

“Ísâ (as)’ın nüzûlü ve o inen, bi’z-zât İsrâîloğullarından Peygamber Ísâ b. Meryem’in aynısı olduğu mes’elesi, Kur’ân’ın açıkça ifâde ettiği ve mütevâtir ehâdîs-i Nebeviyye’nin beyân ettiği ve Peygamber (asm)’ın zamânından tâ bugüne kadar bütün ümmetin üzerinde icmâ‘ ettiği bir mes’eledir. Böyle bir mes’ele, te’vîl kabûl etmez ve kíl u kál onda câiz olmaz ve yeri değildir.”[289]

7) “Avnü’l-Ma‘bûd Şerhü Sünen-i Ebî Dâvûd”un sáhibi Ebû Tayyib Muhammed Abâdî der ki:

“Ísâ b. Meryem’in unsurlardan mürekkeb olan cesediyle berâber yere ineceği husúsunda Peygamber (asm)’dan gelen hadîsler, tevâtür derecesindedir. Bu, Ehl-i Sünnet ve’l-Cemâatin mezhebidir.”[290]

8) Şeyh Ahmed Şâkir der ki:

“Âhirzamânda Ísâ (as)’ın nüzûlü, Müslümânların üzerinde ihtilâf etmediği dînî mes’elelerden biridir. Çünkü, bu konuda Peygamberimizden sahîh hadîsler gelmiştir. Bu, dînde bilinen zarûrî emîrlerdendir. Bunu inkâr eden, îmân etmiş olamaz.”

Şeyh Ahmed Şâkir, İmâm-ı Ahmed’in “Müsned”i üzerindeki ta‘lîkınde der ki: “İçinde bulunduğumuz asr-ı hâzırın müceddidleri (dînde reform adı altında dînde yenilik yapmaya çalışanlar) veyâ mücerridleri (dînden tecerrüd etmiş kişiler) Ísâ (as)’ın âhirzamânda nüzûl edip dünyevî hayâtını bitireceğini sarâhaten bildiren hadîslerle oynuyorlar. Bunu da inkârı gerektiren ba‘zı te’vîlât-ı fâside ile veyâ sarâhaten inkâr etmekle yapıyorlar. Hakíkatta bunlar gayb álemine îmân etmiyorlar veyâhúd îmân etmeğe

Lügat: ehl-i sünnet, peygamber, fâsid(e), muhammed, tecerrüd, dünyevî, sid(e), sünnet, inkâr